Zafer Acar

Çok Faydacı Aklın Destanı / Zafer Acar / Şiir

Ben kimim, yanlış soru –sorgula ama-

ben kimlerim doğrusu –sorgula ama-

böylesine kesin hükümler versem de

en çok doğrularımdan şüphe ettim

Tanrı var mı, var olsa da şüphe ettim

nedir rüya nedir gerçek nedirlerden şüphe ettim

bu eller benim mi, benim bile olsa –değil ama- şüphe ettim

şüpheciliğin atası sofistlerden şüphe ettim

şüphecilikte “sanırım” ve “belki”yi bile geçtim

bu çabaların sonunda her an değişebilecek mutlak hakikati keşfettim






yaratılıştan başlamayalım konuşmaya





önce insan yoktu –in illo tempore-, iyiydi dünya





sonra olan oldu, benden maskeli benler doğdu





ben toprağım suyum ben ateşim havayım demeye gerek var mı





herkesin malumu bu





ben Tanrıyım desem aptallık olur





ben Tanrıdan pay almışım desem metafizik





ikincisini tercih etmişimdir her zaman





inkâr edecek değilim, bazen Âdem ile Havvayım, o büyük aldanış





-ha bu arada maymunla yok alakam-





öyle soğumuşum ki insana





cehenneme atsalar ısınamam bir daha










aydınlatmadı beni adları öğrenmek, hâlâ karanlığın tekiyim





cennetten kovdurmuşum kendimi, övünemem süslü kelimelerle 





şeytanı lanetleyip ağlamaktan gözyaşına dönüşmüşüm





üstelik terk edilmenin hüznüyle ürperip üşümüşüm





-nasıl bir cennetse ısınmak için yokmuş battaniye bile-





dünyaya cehennemi yaşatan bir meteor gibi düşmüşüm





bir metafor değil bu, gerçek bir benzetme





çarpma anındaki hayvanların kaçışını düşün





dinozorların ejderhaların şaşkınlığını düşün ve kork kendinden





senin aklın var kork kendinden





Tanrının yarattığı yırtıcı hayvanlar ne ki





tüm varlığı yok edecek türden silahlar yapacak aklın var kork kendinden





kendi iyiliğin için azıcık kork kendinden










bilmem İsadan Muhammetten önce kaçtı tarih





hareket yok dedi Buda özentisi filozofun biri





-aslında o filozoftu tarihin kendisi-





ayağa kalkarak hareketin varlığını gösterdi cin fikirli bir öğrenci





anlaşılmayınca eylemi daha fazla dayanamayıp dersi terk etti





boş yere düşünüp durdunuz ilk hareketi kim başlattı diye





öyle ki didişti diriler ölülerle –orantısız güç vardı ortada-





Aristo, mezarından çıkarıp eski filozofları oturttu karşısına 





çeneleri yerli yerinde ama dilleri toprak olmuş o eski filozofları





kolaydı hırpalayıp azarlamak bir kahraman edasıyla





halbuki fena halde yanıldı Aristo da





–“Fizik”miş, ah çok metafizik, 





böyle soyut şeylerin de var elbet yararı-





zavallı Tanrı öyle mutlak müphem duruyordu mağarada





dokunmasam ben ona rahatsızlık vermesem





kendini yok varlık sanıyor olacaktı hâlâ –hareket mühim-





ölü daha diri ve daha var varlıktı ondan





dokunup bildim negatif





gerçek manada var ettim onu pozitif





kavramsız yapamayan filozoflar diyalektik dediler buna





söylemeye gerek var mı ey ekabir





en büyük devrimdir parçalanmak pahasına gözyaşı olup gözden düşmek





Tanrının sert yüzüyüm ben eliyim tokadı yumruğu





-belki gerçekten öyleyim şimdiye dek aklıma gelmemişti bu-





ey insan kendini bir şey sanma





ben varım her devrimin soyağacında










ben elmayım buğdayım içtiğim su yediğim geyik koyun keçiyim





azıcık domuz köpek azıcık at eti ama bazılarından zamanla vazgeçtim





ilk başlarda sandım ki karnımı doyurmak tek işim





çok yedim karnım ağrıdı, anladım ki sonsuz değilmiş içim





bir peygamber geldi ve dedi “ağrıyan şey acizdir”





doğruydu, bu yüzden aslanların önüne attım onu





sonra haykırdım “budur yalan dünyada hakikati söyleyenlerin sonu”





daha evvel de öldürmüştüm kardeşimi kıskançlık taşıyla





pişman değilim, kimse göz koyamaz acı çığlıklardan yaptığım tacıma





bazı peygamberlerin kellesini almıştım





bazılarını ateşe atmış testereye vermiş bazılarını çarmıha germiştim 





kaçtı elimden bazıları bir kelebek kadar narin ve korkaktı





insanın içini çevrelemişse kan, dışını da çevrelemeli dedim





kan dolu kalbimle inandım buna





kalıcı hale getirdim inandıklarımı yanar döner yasalarla





ben isyankâr bir fırtına zalim bir deprem gibi 





doğama uygun yaşamaktaydım





melekler yer bulamaz şeytanlar arasında





yalan mı ey Tanrı





gücü eline geçirdiği ân inkâr eder seni insan





ama şeytan vazgeçmemiştir senden hiçbir zaman










doğmadım, birdenbire ben bu ben olmadım





ne yüce dağ başıydım ne ak pak bir bulut ne deniz havası





bir zamanlar ben kendinden kovulmuş baca dumanıydım





ateşine el konulmuş sıradan bir baca dumanı





özü köz olmuş gökyüzü sürüngeni baca dumanı





kaybetmiştim makamımı





ama asla kapılmadım yeise





evet karanlıktan doğar her parlak fikir dedim





ve kara kara düşündüm bir süre





sonsuz yalın sanıyordum kendimi, yanılmışım





atom gibi parçalandı aklım dağıldı oraya buraya





sonra toparlanıp kendine geldi   





bundan büyük makam yok dünyada





duman olmak fena bir şey değildi –griyi severim-





şehirden şehre ülkeden ülkeye savurdu rüzgâr beni





sevdim görgümü artıran sürgünlük günleri seyahatlerini





geçmişle birlikte hissettim zafer dolu geleceği 





itilip kakılmışlara yeni bir hayat olacaktım





başladım hazırlıklara biledim dişlerimi, tırnaklarımı uzattım  





ateşgede kaçkını şeytandan ilham almışçasına





kara bulutlarla anlaşıp güç birliği yapmak geldi aklıma





anlaştık, şimşekler daha bir gür çaktı





karanlığımda kaybolacaktım sağ olsun yolumu aydınlattı





yağmur şekline bürünüp –büyü değil gerçek- 





düştüm yer yüzene bir kez daha





ana karnı yeraltı mağaralarını mesken seçtim 





paslı bir iğne deliğinden geçtim





karıştım suya, artık saf değildir su eskisi kadar  





bundan böyle benimle vaftiz edilecek dindarlar





içi yanıp tutuşanlar öyle sevdi ki beni





bacalardan dalgalanan özgürlük sancağıyım şimdi










hareket edecek bundan sonra bilgi ağacı da





çünkü bilgi ağacından mızrak yaptım





Kabilin attığı taştan balta





Habilin kemiklerden bıçak





sivrilttim hem ruhumu hem bedenimi





yer gök sustu, durdu zaman, iki yanı keskin kılıç çıktı ağzımdan





dönüştü kalbim simsiyah bir taşa, hazırdım her türlü savaşa





baktım bitkiler kemirdi kökleriyle toprağı, gövdeleriyle güneşi





arı el çabukluğuyla çaldı çiçeklerin en güzelinden balı





baktım hayatta kalmak için çakallar didikledi leşi





kartal löp diye yuttu şirin mi şirin bir sincabı





düşünmedi bile bu kimin yavrucağızı kimin küçük kardeşi 





orman yangını çıkaracak kadar büyük bir şimşek çaktı kafamda





kavruldu etim kırıldı birkaç kaburga kemiğim  





iskeletimi aldım karşıma tefekküre daldım 





evet kardeşimi kaldırmıştım ortadan ama işim bitmemişti daha





yeğenlerime savaş açıp köleleştirdim onları





böyle başladı medeniyetin kölelik çağı





kendi kedimin kölesiydim emeğim sayesinde efendi oluverdim





hince evcilleştirmişti hayvanları komşu kabile





buna hayvanları terbiye bilimi adı vermişlerdi





ben de denedim ama olmadı  





ne yapabilirdim bilim için savaşmaktan başka





sekiz on karım vardı otuz kırk oğlum





yani kendi soyumdan bir ordu kurmuştum





adını Famulus Devleti koymuştum





hayvanları evcilleştirirken kendileri de evcilleşen o kavim





egemenliğimi kabul etti savaşmadan





vahşi insan karşısında kazanamaz hiçbir hayvan





sevgimin belirtisi olarak





medenileşenleri köpek yaptım kapıma





ödüllendirdim en şık tasmalarla










kölelerim sayılardan matematik harflerden alfabe ürettiler





her şey daha kolay alınıp satılır oldu böylece





düşünüp taşındılar, saflar, akla uyup felsefeye daldılar





benim kafamın içinde yaşadıkları halde düşünmek özgürlük sandılar





mutluydular –en büyük azaptır kanmak- ses çıkarmadım onlara





üstelik umurumda değildi bu tuhaf soyut şeyler





Pegasustan indim kanatsız bir ata bindim





avcılık haz ortağımdı artık spora merak saldım





müzisyenleri dansözleri sarayıma aldım





eğlenmemiz için şaraba dönüştü üzüm





modası geçen kafataslarını attık kenara





topraktan kap kacak yaptık





Tanrısal elimizin ürettiği her şeye taptık adeta





içimizden birkaç bilim insanı keşfedince bakırı altını





raflara gururla yerleşti medeniyetimizin ilk mutfak eşyası





şaşkındı, hatta ilk başlarda küçümseyici bakışlar attı etrafa





haksız sayılmazdı, halk kir pas içindeyken kendileri pırıl pırıldı





yetersiz kaldı okla yay bu arada





Tanrısal savaşlar mistik katliamlar için ihtiyaç vardı demire ve tunca





kan çekti onları da cehennemin rahminden yukarı





koca ateşler yakıp dövdük sert madenleri ateş dansında adam ettik





böylece yenilendi zaman





büyülü bir ayin ile –teknik diyecekler ileride- var oldu kılıç kalkan





emektar çapadan doğdu saban





bolluk içinde yaşasın diye saray halkı










mücadele devam ediyordu akıl hızıyla her yerde 





arayıp durdu beni kayıp cennet





umursamadım, çünkü kaybeden oydu





Prometheustan ateşi çalmıştım Fausttan taktikler almıştım





hin hin gülümsemişti bulutlardan Vritra





artık başkalarının ihtiyacı vardı bana





üstelik bir yanım hümanistti bir yanım hedonist





eskisi gibi değildim her şerden zevk alabiliyordum 





–zevktir mutlak iyi-





ah bir bilseniz ben olmak ne keyifli





sorabilirsiniz bir ara benlik makamındaki Nemruda Firavuna





bütün hücrelerim hazdan imal edilmiş sanki





ateş çukurlarına semender gibi dalabiliyorum mesela





marazlıdır iyilik, tatsız tuzsuz, üstelik sağlığa zararlıdır





kime kötülük yaptıysam kâr olup döndü bana, âlem tekerlek





asık suratlı bir bilge öldüğünde





ya da doğduğunda sevimli mi sevimli bir zalim kurarım düğün dernek





merhamete işkence etmekle başlar eğlence





yardımseverliği evlendiririm bencillikle





–sentezin gücüne hayranım, saf değil saf akıl bile





bilirsin, nisyanla maluldür her dindar insan





unutulduğumda bir tek sen hatırla beni ey hümanist sentez





yarat yeni baştan





hiç değilse zekâ dolu aklın evim olsun bir kez-





dünya nimetlerine karşı büyüklenen dervişleri





şaklabana çeviririm ahalinin önünde





soytarılarımın neşesi dağıtır cehennem meyvesi kederi





kaç kez zebanilerle mesaiye kaldım alışkınım her türlü işkenceye





mesela düşünmeyi beceremeyen çok ama çok kültürlü ahmakları





bir kaşık suda boğmuşluğum var, mektep hocalarıydı çoğu 





bence “kitap yüklü merkepler” benzetmesi de yerli yerinde





yani merkebi öldürüp işe yarar kitapları öğrencilere verdim





aradan çekilince çer çöp bulur her akıl doğru yolu





İbrani ya da Süryani olması mühim değil merkebin





merkep merkeptir o kadar





benim dünyamda okul yok ders yok hoca yok





sokak var gözlem var deney var





kendi beninden mezun olur benim cehennem evliyası askerlerim





koşar yağmadan yağmaya





Karun kadar zenginleşir erlerim 





unutur muyum hiç komutanlarımı kral yaparım





boğa boynuzundan yonttuğum taçlarla










düşünmeyi az çok bilen





fakat benim gibi düşünmeyenlerin de baktım icabına





çıbanbaşı Sokratese içirdim baldıran zehrini





ölüm baldan tatlı geldi ona





Eflatunun kafasını karıştırdım





hakikat sandı ideaları ömrü boyunca sayıklayıp durdu  





Aristoyu ittim fizikten metafiziğin içine





her şeye mantıkla bakmayı bilim sandı böylece





gördüğü her puta havlayıp duran Diyojeni tıktım bir fıçıya





it oğlu it hırladı yine de önüne atılan kemiğe bile





insanlar sayesinde can sıkıntım geçti eğlenceli hale geldi dünya





Hızırla yoldaşlığında akıl oldum Musaya, yalan yok kıs kıs güldüm





beni havarilerinden biri sandı İsa





herkese güvenilmeyeceğini öğrenmemişti daha





Muhammet yok mu Muhammet baş düşmanımın sevgili kulu





hiç yüz vermedi bana, olsun





yer aldı karşımda, olsun





ben büyük zaferler peşindeyim rakibim güçlü olsun










en az Deccal kadar “rengarengim” üstelik çok “sempatik”





kandırır herkesi hiç zorlanmadan bu müthiş ikili





söyleyin dünyadaki hangi hakikat doldurabilir





yer ile göğü birbirine bağlayan o yılansı eleğimsağmanın yerini





gördüm sonbahar bile benzetti sevgilisini ilkbahar çiçeklerine 





rengarengim gelin bana ey yalancılar sahtekârlar iki yüzlü dolandırıcılar





gelin bana, bir maskeli baloya yetecek kadar yüzüm var





tüccarlara senatoya





kendilerini kutsal kitap gibi sunan din adamlarına yetecek kadar yüzüm var





gelin bana bir kabustan fırlamışçasına rüya kılığında ama





ey yasa koyucular genel ev simsarları şairler filozoflar 





içlerine hapsettikleri canavarları dışarı salamayanlar bayılır maskeli baloya





gelin bana ayağı kaymış bütün o ihtiyar semboller ve genç imajlarınızla





yeme içme bedava şeytanın kurduğu agepe sofrasında





yiyecek olarak 10 yaşını yeni doldurmuş köle eti –domuz yok ama-





cennetten çalınmış her çeşit yasak meyve, içecek olarak anne sütü 





bebek kanı var





maskeleriniz acıkmıştır, doyurulmalılar





balomuz mateme dönüşsün istemem





deniz kabukları, istiridyeler ve sümüklüböcekler üstüne yemin ederim ki





maskesi tarafından yamyamca yenilip yutulan nice canavar gördüm ben





bitmedi daha göksel sürprizlerimiz var





özgürlüğün sembolü balomuz gece yarısına dek sürecek





haremde tatlı servisi bekliyor herkesi





ay yüzlü kızlarımız dağ suyu gibi saf





inci tanesi oğlanlarımız dağ keçileri kadar adaleli





düşmanımız çok





bu yüzden büyük bir gizlilikle yürütülmeli orji ayinleri





ey bereket, soyumuz devam etmeli, değil mi










birdenbire ağızdan çıkan kelime gibiyim





engelleyemem kendimi ben bile





–gerek yok buna zaten-





ben faizim, ben en leziz yetim ve öksüz hakkı





koklayın afyon tarlası ruhumu tadın etimden





ben dipsiz kuyuyum nice masumu boğdum





ben yağlı urganım ben sehpa nice aşığın boynunu kırdım





kendilerini mutlu sanan ailelerin üstüne ev olup yıkıldım





çocuklarını kollamalarını can çekişmelerini izledim keyifle





iliklerine dek hissetmek için varlığı





acı duymalı her şey çileden geçmeli hırpalanıp ulanmalı hiçliğe 





bütün dünyanın yok olmasını parmağının çizilmesine tercih eder 





çoğu insan





yaratılmıştır çok yumuşak ve konforlu korkudan





yalan yok uyku girmez gözüme dirlik düzen varsa bir yerde





duramam ulaklar gönderirim Fitne Kraliçesi Erise





yeni bir din ya da mezhep gibi gelsin 





insanlığı bölsün dedikodu erenleriyle





gelsin ve milletler düşsün birbirine tanış olsun





Tanrı yüzlü bakir gençlerden adaklar adarım





yeter ki savaş meydanı âşık cesetlerle dolsun  





çok tecrübe ettim onun girdiği yerden çıkar kan





kıyamet kopmuşçasına dönüşür zamana mekân





sonra ben girerim devreye merhamet maskesiyle





bilirim kazanmak için saldırmak lazım dört bir yandan





özgürlük eşitlik gülücükleri dağıtıp güven telkin ederim ahaliye





tam aç kaldıkları sırada buğday gemileri gönderince





sömürgem olmak için can atar kargaşa içindeki ülke 










gizlese de Tanrı biliyorum zamanın gerçek adıdır kefen





bu dünyada huzuru bulamazsın, özgürsen





şeytana çıkar adın, girdiğin her mabetten atılırsın





bırak aksın ırmaklar lağıma, pisliği tatsın





aydınlığa kavuşur belki kafalarında kör bir balık gibi dönüp duran teodise





bırak batırsın gemileri fırtınalar son versin yüzeyselliğe





işe yaramaz bütün bu kelimeleri nasıl kustuysa öyle yutsun dil





öğretmek istiyorum ben evrene yeniden konuşmayı





işim kolaylaşır yok etse Tanrı güneşi ayı şu şapşal doğayı





killlllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllll





kim birini kurtardıysa odur en büyük katil










bilinçli bir kötüyüm, bence bu iyi





samimi duygularla işledim bütün günahları





hiçbir zaman mal mülk için yalvarmadım sana ey Tanrı





içli ibadetler ve ak pak-büyü gibi süslü dualarla 





Brutus olup yaklaşabilirdim sana





ne gerek var buna, hem seni öldürmek





öldürmek anlamına gelir beni





sonsuz cömertsen esirgemezsin kimseden cennetini





bu akıl kaç defa denedi düşündü ve kavradı





cimriyim, yani yaşatıyorum herkese cehennemi





ama cahil değilim, aldığım abartılı övgülerden 





sövgü dolu söylevler yaptım





iktidarımı daha güçlendirmek için para bastırdım adıma





üstünde resmim pek benzememişti bana





bunu fark ettiğimi anlayan ressam ezile büzüle





geldi ve dedi, eşsiz olan benzememeli resmine





kaç zamandır duymamıştım bu denli müthiş bir söz





toprak sahibi yaptım onu dostlarımın arasına kattım





sonra seccade gibi serdim benliğimi yere





taptım büyük bir gururla kibrime





bir defa sadece bir defa





bana bu şeytani aklı veren Tanrıya şükrettim





yarattığımız şeye bağlanmak var doğamızda





sen benimsin ey Tanrı fakat ben ait değilim sana





cimriyim, öyle ki karşılıksız öğüt vermek istemem kendime bile 





ama gelecek vaat ediyorsun sen ey körpe akıl





çıktığına göre bilgi ağacının tepesine 





karşılaşmışsındır bilime çağ atlatacak perspektiflerle





eminim kana susar gibi artmıştır öğrenme açlığın   





ne kadar bakarsan bak doyamazsın o mistik manzaranın tadına 





benden söylemesi Stoacı ataların gibi hata yapıp da





bir elma ile yetineyim, ağzın şehvetini engelleyeyim deme





aç gözlü olmazsan doyuramazsın karnını bile





çal ağaçla birlikte bahçeyi hatta mülküne kat bütün ormanı





alt etmek istiyorsan karşına çıkan her iktidarı





zaman aşımı yarat, mülküne kat hayvanları da





aşağıdaki şarkıyı söyleyen bir kuşu hangi zalim basmaz bağrına










EFSANEVİ KARGA





Ben 48 yaşında





delikanlı bir kargayım gak gak gak





kaç leşim var, bitmez saymakla





zihnim Mezopotamya kadar diri





gagam anarşist köle mızrağı gibi sivri





günlerce aç bitap uçmak ölümsüzlük suyu sunar bir kuşa





kanatlarım zümrüdüankadan daha parlak










leşlerle dolu bir pazarda para etmez bülbül kanarya





ama herkes ihtiyaç duyar kargaya










gak gak gak





gagam sivri





kanatlarım parlak










kat saflarına ölüm meleği gibi kuş dilini konuşan bu yaratığı da





acıma, sömür bedenleri ruhları sivrisinek ordularınla





seni ısıranı acıma ye





yer üstü tamam, Süleyman kadar büyük bir fatihsin tamam





ama sömürmelisin yer altı zenginliklerini de





zor deme, imkânların var, fillerden yardım al





ara sıra konuş gözyaşında bekletilmiş büyülü kelimelerle 





uzun yaşamak istiyorsan zırh yap mistisizmi kendine





müzisyen bir mürit gibi uçurur seni savaş davulun





yeter ki sen sonsuz güç iste










buğday ambarımız her boşaldığında 





fakir aşığı kara vebayı alışveriş yapsın diye salarım pazara





veba işte, para yerine mikrop verir –ikisi de aynı şey aslında- can alır





bana isyan edenlerin gösteririm gerçek yüzünü cüzzamla





gücüme güç katan hastalıkları saklıyorum elmas şişelerde





mesela Salgın Bölüğünden eğitimli bir fare





ısırıverse şapşal bir düşman askerinin parmağını 





kazandım demektir o an savaşı





bilinir, ulaşamaz zafere kimse dürüstlükle  





akbabalara yem olur en başta akılsızların naaşı





kim ne derse desin benim gözümde kahramandır hile





küçümsediğin bir bilgi kırıntısı ummadığın bir anda yarayabilir işe





mesela çok şey öğrendim haremimdeki fettan kadınlardan





onların önerisiyle denedim





telef etti nice orduları oka takıp attığım tek bir şişe





bana karşı hainlik yapanları ise





safa yattım ve kullandım tepe tepe





kendime kul yaptım onların önerisiyle





biliyorum hiç verim alamazdım





âşık olsam onlardan birine





dönerdi harem en çetin savaş yerine





her gün birkaç cariye öldürülürdü





kim vurduya giderdi bir bir prensler dükler 





hiç şüphesiz alırdım ilk yenilgimi





her kadın Truva atıdır çünkü 





işte böylesi zamanlar için





koynumda taşıdığım çeşit çeşit zehirli şuruplarım var





rengarenk pırıl pırıl ebedi hayat dolu şuruplarım





morlar için sürüm sürüm süründüren





yeşil mavi beyaz ve kırmızılar için birdenbire öldüren şuruplarım





çünkü her an düşmana dönüşebilir dostlar





tedbiri elden bırakırsan





ak kara demeyip derinden davul





kaval kemiğinden zurna yapar





göbek atar oynarlar










ey aklım, yalvarırım sana, açık verme





hasta bir kinik-gelenek sızar o açıktan, fark etmezsin bile





der, “derman buldu Eyübün yaralarında kurtçuklar





gel, beni sağlığın azgın dalgalarından kurtar”





kafatasına dikkat et





diklenip duruyorsun her şeye





bak, taş atıyorlar bir yerlerden, eğil bir zahmet





bazen eğilmek boyun eğmek değil





ey aklım, yalvarırım sana, açık verme





ölür kurtçuk elmayı delince





değiştirilir dam, yağmurda karda damlayınca





varsa duvarda yarık girer fare ambara





ey aklım, yalvarırım sana, açık verme





güneşe inan çünkü var





aya yıldıza inan çünkü var





kayaya taşa inan çünkü var





ama inanma yalana, çünkü yok





kalp gözü kulağı diyorlar ya, inanma





öldürdüğüm adamların yardım göğüs kafeslerini 





ve inceledim bir bir kalplerini





cerrahlık yaparken gittim cellatlık günlerime





bazı şeyler ne çok benziyor birbirine





işte bir yalan yüzünden gariban adamlar lime lime





–üzüldüm sanma, gerçekten gariban-





ne göz bulabildim ne kaş ne kulak





yalnızca kan





yalan iyidir, ama sen uydurursan





az kalsın vıcık vıcık âşık oluyordum kalbe





bana benziyor diye –dikkati elden bırakmamalıyım-





kendini dine kaptırayım deme, fena kullanılırsın





kutsama Tanrıyı bile ya dost bil ya düşman





derler bunamaya karşı en iyi ilaç





her gün birkaç kez planlı kötülük yapmaktır





zekâ parlar Arap atı gibi şaha kalkar o anlarda





hele de kötülük ticaretine başlarsan dahi derler sana





ey Kaf Dağı bahanesiyle Doğudan Batıya doğru kanat çırpan aklım





sensin benim gerçek Tanrım





ötekiler yalan





gördün, bataklığa dönüşen eski toprakları terk etmedi vicdan





bilmiyor, zaten bilmeye de inanmıyor





bir bilse önce korkaklar ölür savaşlarda





kendine doğru çeker oku titreyen kalp aptalca





kılıca doğru koşar düşünme melekesini kaybetmiş kafa  





ey kahraman aklım





senden başka kime yalvarayım










ben kimim yanlış soru





ama kendini Tanrı sanıyorsan doğru





sıkıcı bir saflıkla işim olmaz benim





leşe çöreklenmiş kurtçuklar gibi kıpır kıpırım 





kolay mı, diyalektiğin arenasında çarpışarak var olmuşum





dostlarımdan can rakibimden kan alıp vatan olmuşum





binlerce cin akılla aşılmaz dağları aşmışım





mitlerin kanlı sayfalarına dalıp devleri canavarları alt etmişim





en kibirli putları katmışım saflarıma





puttan çok ne var şu dünyada





önce taç takar tahta çıkarırlar bir kulu





sonra ona Tanrı diye taparlar





kendi yaptığı putlar tarafından tokatlanan tek varlıktır insan





anlaşılır bir şey değil ruhbanca iman –susmayı tercih ediyorum-





aşk mı, ne alaka, nefrettir benim yârim





daha evvel dedim ya aşkta kadın zayıf halka





karnında taşır beni emzirir büyütür sonra bay bay ona





hatırla rengarenk bir yılan gibi çıkmıştı Havvanın ağızından yalan





sırf mide başlı bağırsaklara benzediği için





günah keçisi ilan edilmişti bir zamanlar Tanrı sayılan yılan





–düşünsenize piton var her insanın karnında, yakışır-





ejderha yalanının sırtına binmiştim, ne havalıydı ama





nefret ettim kaostan kozmos yapan Noustan





ateşler saçarak hazineler dolusu yokluğu geride bırakmış 





kaçmıştım tesadüfen kaosa





azlık fakir işi çoğaldım layık olmak için tesadüfen kaosa





hiç yoktan canım bozguncularla kavgaya tutuştum 





çünkü dünyalı mevcudiyetim bağlı tesadüfen kaosa





sunakta bütün nilüferleri gül ve zambakları kurban ettim tesadüfen kaosa





ey anarşist aklım illa ki kurarsın yıkarken bir şeyi





iradenin olduğu yerde her daim ihtiyaç var tesadüfen kaosa





pıtraklı çalılıklar dikenli teller yakışır tesadüfen kaosa





kuleleri severim, rahatsızlık veren tiz çan seslerini





sivriltilmiş kalemi eşkıyalar prensi ironiyi





haylaz bıçağı, kınına sığmayan kılıcı severim





budanmış ağaçları tırpanlanmış tarlaları





isyankâr topalları çolakları yatalakları severim





bal çalarım beddua eden o tatlı dillere





ama en çok bayılırım ölülere





çünkü her ölüm gebedir başka ölümlere










aman dikkat et, aşk gevşetir kasları





sen her daim zıpkın gibi olmalısın 





zayıfın gözyaşına bakmayan materyalist nefrete güven





idealisttir aşk son derece feminen, sen ataerkil nefrete güven





aşk delirtir insanı, sen özgür iradeye güç veren nefrete güven





kurtlar arasında koyun kalmak suçtur





okyanusta küçük balık olmak suç





düşmana merhamet suçtur





kışın ortasında çiçek açmak suç





dünyada insan olmak suçtur





yargılanırsın





aşk zayıflıktır ideoloji zayıflık dava zayıflık





zayıfsın bir merkezin varsa





cezalandırılırsın










etrafımda dönüp duranlardan hiç haz etmem





herkes saf tutsun isterim yanımda





kısırdır kendini kusursuz sanan her dairesel eylem





mesela daireler çizer ölümcül yaralar alan boğa





anla, galaksiler son demlerini yaşamakta





hayli zamandır cenaze merasimi yapmakta 12 güneşiyle gök





ihtiyarlayan mutlak düzen çöktü çökecek





hiç insani değil, toplum gibi yutar bireyi her sistem





böyle ortamlarda sıkıcı bir zaman dilimi bile olsam 





birkaç dakika durmak istemem





hopla zıpla onla bunla düş kalk zar at kumar oyna





muhafazakâr bir mekân farksızdır yokun karesi hiçlikten





hiç şüphesiz yamuk olmak daha akıllıca





yamuk doğacak zamanla çocuk olacaksın





eğriler çizerek genç yaşa geleceksin





yavaş yavaş düzelip kemâle ereceksin –kemâl ne demekse- 





en son dairesel hareketler çizen o boğa gibi öleceksin





yamuk ol ve yaşlanmayı ötele, ah sevimli kuzgunum sakın sekizgen olma





kesinlikle yamuğun ömrü yaşlı daireye göre çok daha uzun





anla, zayıfsın aşıksan ve bir merkezin varsa





içinde uyuklayan sömürgeci nefretinle yaklaş halka





kır dağıt parçala yut sonra





inan, halk anlamaz aşktan





bir an sever ama nefret eder çoğu zaman










büyük devletlere değil deniz kenarı şıllığı 





şehir devletçiklerine yakışır cumhuriyet





gürültü yapar ama kendine omuz atana ses çıkaramaz cumhuriyet





hem herkesindir hem kimsenindir küçük bir kız çocuğudur cumhuriyet





genç kız olduğunda ise gebe kalır hep zayıf yöneticilere 





korsan gemisi cumhuriyet





pazardan domates hıyar almaya benzer cumhuriyet





akşam yemeği değil ama devlet





sabah kahvaltısı atıştırmalık bir şey ya da 





zafer kazananlar geçmeli devletin başına





ama yine de halk





kendi kendini yönettiğini sansın





bir beis yok bunda





oyalansın





vulgus vult decipi





ergo decipiatur





fakat unutmayın ki en zor zamanlarda





diktatörlere ihtiyaç duymuştur Roma





sonsuza dek yaşamak istiyorsan ey cumhuriyet





özgürlük garantörü diktatörlere itaat et










ülkenin en meşhur ozanına





yazdırdım bu destanı





bir kese altın karşılığında





değerlidir aklın her anı





bir gün dönüşebilir kutsal kitaba





trajedi mi





ağlak trajediler yenilenlerin işi





ümitsizce demişlerdi küstürdük o ozanı





kulak vermedik çünkü bugüne dek onun sözlerine





dipteydi o, biliyorduk ama sükut olup indi daha bir derine





ama onların unuttuğu bir şey vardı





anahtarın altınsa açar her kapıyı





çok geçmeden sahnelendi destan





sayemde sözlerine kulak verildiğini gördü ozan





anladı ben var oldukça adının ünleneceğini 





hatta destandan birkaç parça bestelendi





hoşuna gitti herkesin, ezberlendi





sanata iman etmiştim bir defa





topraktan yaratılmaya inanmayan yüce insanlar gibi





yaptırıp mermer heykelimi





diktirdim her şehrin meydanına, ama yetmezdi





kesinlikle benden de doğmalıydı bir din 





Tanrı gibi yaşadım ne de olsa





bunca geniş bunca rahatken bu denli şaşalıyken geçici evim





ebedi istirahat edeceğim yeri ölmeden düşünmemek yakışmazdı bana





yaptırmalıydım şehrin en yüksek noktasına kendim için bir anıt mezar





aklını kaybedenler bir gün tapınma ihtiyacı duyarlar diye





bir lider düşünmeli gelecek nesilleri de





zor olmadı





kazanacağı parayı duyunca ekibini toplayıp geldi





Romadan büyük bir mimar










böyle işte





çoğu kez şerden şipşirin şerler doğuyor  





düşmesek varamazdık kalkmanın zevkine





diri tuttu bizi savaşmak kılıç kalkan





artık ölsek de gelemiyoruz düşmanla yüz yüze





çünkü her şey uzaktan her şey sap saman





çünkü ateşli silaha dönüştü insan










böyle başladı tarihin sonu





ben kimim, yanlış soru










-II-





בעולם שלי השמיים רעים והאדמה טובה





משיח יבוא בקרוב מאוד





נשעבד את כולכם





בֶּן כַּלבָּה





ממזרים





af edersiniz dilim sürçtü





merak salmıştım birkaç yıl evvel Gürcüceye





zihnin eli anadilse ayağı yabancı dildir





işte karıştı elim ayağım birbirine 





-çaktırma, kimse fark etmedi





emperyal bir dil olmak istiyorsan





retorik şerbetiyle sun herkese zehirli sözlerini-





doğru ya, unutmuşum הקוראים טיפשים





kimin umurunda





ha alzheimerlı gibi konuşmuşum





ha meyhane sonrası kusmuşum





fahişelerle dolu bir Babil kulesidir





bugünlerde şiir










hatırlayın, anlatamam ya her şeyi





ağaçlar kalem, denizler mürekkep olsa





değil Homeros ile Firdevsi, sonsuz ân bile güç yetiremez 





geçmişi olduğu gibi yazmaya





verili bilgi unutulunca özgür iradenin eylemleri daha iyi hatırlanır 





öyle ki çoğu kez kendini kutsal defter sanır boş kitaplar, 





yanılır –amaç da bu ya-





bence toplumsal hafızam benden daha zeki –deha olabilir mi olabilir-





bana kalsa tarih denilen Tanrıya çer çöp her şeyi sorardım





durduk yere imparator kafamı yorardım





hatırlayın 





Roma krallarının eliyle çile labirentlerinden geçirmiştim Hıristiyanları





izzetinefse düşman etmiş tevazu kılıklı zillete tapar hale getirmiştim 





kârlıydı böyle yaşamak, çünkü cennetle süslemiştim her türlü zararı





kendilerine kitap ehli diyen fakat çoğu okuma yazma bilemeyen 





bu kitapsızlar





din adı altında felsefe yapıyorlardı  





Eski Ahitten tahrif edilmiş parçaları Yeni Ahit diye satıyorlardı çarşı pazar





ateşli saldırılarım karşısında paslı demir gibi eriyip karıştılar yalana





gördüler o fısıldayan adamlar kaç bucakmış dünya





Kader gibi ben de güçlüden yanayım





niçin zayıflarla birlikte dünya cehenneminde yanayım 





muhafazakâr bir mezar taşı değilim ben





ya da işe yaramaz bir ölüyü koruyan mezar





her güçlü tür gibi hayatımı sürdürmek için değiştiririm





bazen oluveririm ateş piramidi





yirmi yüzlü su, toprak küp ya da sekizgen hava





ama değişmeyen şartlara uymayı da bilirim 





bazen hemfikir olabiliyorum Tanrıyla





çünkü çelişkiden beslenir benim en az Teodora kadar sürtük hakikatlerim





bir zamanlar yarındım Şimdinin yanında





artık dündür benim yerim





“ne harâbî ne harâbatîyim





kökü mâzîde olan bir âtîyim” diyen şair gibi Şimdisizim





seviyorum ileri geri hiç fark etmez seviyorum her şeyin tersini





Sümerli kölelerim yazıyı bulmasa





anlaşılmayacaktı bendeki bu disleksi





öyle ki bir keresinde ölmüştüm diriltti beni idam ipi





seviyorum sağ gösterip kendime sol vurmayı





seviyorum kolay cevaplara zor sorular uydurmayı





nedense garibi çarptığım halde gurebayla





dönüşmedi eksi artıya





Hıristiyandılar güya 





aşağılık mazlumlar daha mazlum





yüce zalimler daha zalim olsun diye





geçtim bilgelerin kurduğu kürsüye





bir tana bile öğrenci yoktu





yine de dedim





hayvan seviyesine indirir seni masumiyet





melekler safında yer alsan da kölesin





kanma Tanrının tatlı sözlerine





azıcık merhameti olsa cennete dönüşürdü cehennemi de





gerçi burada ve şimdi yenilmek iyilerin kaderi





yoksa gerek duymazdı ödüle ve cezaya





kendi koyduğu yasaları bile değiştiremeyen görklü Tengri





ortada, ezilenler tarafından üretilmiştir her ütopya





hata yap günah işle vahşice öldür barbar yerlileri





mülküne kat geçtiğin her yeri





asati rata hami rap sarasin





bir tek özgür iradenle yücelirsin





öğrencim oldu bunları duyan bütün halk





öğrettim onlara yokluğu açlığa banıp tatmayı





öğrettim onlara sonsuzluğa ermek için başlangıcı geride bırakmayı





öğrettim onlara sabır adlı bir tiran tarafından sürekli tokatlanmayı





öğrettim onlara rüsvalıktaki Tanrısallığı





öğrettim onlara kokuşmuş acılardan put yapma sanatını da





en büyük ibadetin işkence çekmek olduğunu öğrettim onlara





şuurunu kaybeden mazlumlar cellatlarını Tanrı sandı





öğrettim onlara şeksiz şüphesiz itaat etmeyi Tanrının seçtiği haşmetli krala





öğretilerim yaşam biçimine dönüştü zamanla





ruhbanlık adını aldı Kitab-ı Mukaddeste ağırlandı





cennetten başka bir şeyi düşünmeyen aç gözlü keşişlik doğdu sonra





işe yaradı planım, dünya malı uyanık muktedirlere kaldı





başarılarımdan dolayı Kilise sırtımı sıvazladı





kimse duymasın ama





İznik Konsiline ben seslendim Rûhulkudüs kılığında





her çok gibi yok demektir sürekli değiştiğine göre adım 





otoritemi reddeden yüzlerce Hanifi





kıstırıp ormanın derinliklerinde ben boğazladım





Arius gibi elimden kaçan hainler ise





Muhammedi beklemeye koyuldular





beklesinler bakalım










surun üflendiğini işittim rüyamda





ölmeden dirildim





paganlar hortlak sandı beni





ırkçı bir Tanrı tarafından lanetlenmiş yolcuydum halbuki





tersinden bir seyrüsüluk yaşamış aşağıların en aşağısında 





bir süre konaklamıştım





sirk diyorlardı oraya, ben şirk anladım 





nokta kadar hata yüzünden eleştirdi beni çok bilmiş ironi





ütü icat edilmiş olsa kafamı ütülerdi





kibrimin canı sıkılmadı değil hani





ironi, seni gidi muzip kardeş seni, dedim geçtim   





vardım devrilmiş bir kale kapısına





“bir tek cambazlar ayakta kalabilir yeni dünyada” diye yazılmıştı





kahkahalar atarak güldü cehennemin dibi ironi, bence haklıydı bu defa  





iddiasından vurulan bu devrik kapı gibi komik duruma düşmek istemem





istemem asla





cambazlık dersi almak için koştum devrin en ünlü politikacısına





çok para istedi hınzır, bilgi için değerdi, şimdiye dek 





nelere katlanmadım ki





dünyaya yeni gelmişçesine ilk yürüyüş denemelerimi 





cennetten cehenneme çekilmiş sırat köprüsü gibi 





bir ip üstünde gerçekleştirdim





Arafa düştüm birkaç kez, aklım yara aldı





hastane sırası beklemek kadar sıkıcıydı orası





biliyordum fakirin ömrünü Kader, zenginin ömrünü doktorlar belirler





geldi Johann Georg şifalı elleriyle iyileştirdi beni





ufuklar kesişti sanki, zihnim daha bir gelişti





bir cambaz “hem köprü olmalı hem öncü” –Kelt atasözü-





Allahtan –lafın gelişi bu- iblis kadar yetenekliyim





özenir miyim hiç beceriksiz insana





G  o  g – M  a  g  o  g    K  a  k  o – V  i  k  o  k  a










ip üstünde taklalar bile atabiliyordum şimdi





ağzımdan ateşler çıkarıp bulutsuz gözlerimde 





şimşekler çaktırabiliyordum  





bir damla hiçlik suyuyla yoku var edebiliyordum 





parçalara ayırıp birleştirebiliyordum gövdemi





kısacık bir sürede oluverdim sirkin en gözdesi





üstadımız yılan gibi jimnastikte de ustalaştım





hokkabazlığa yeni teknikler kattım, artık benim de türlü sihirlerim var





gösterilerde çok işime yaradı cennetten çaldığım erotik elmalar





bir iki üç dört beş oluştu havada ateş rengi bir daire





içinden atladı köpeğiyle birlikte bir zebani





mübarek Ye’cüc Me’cüc sanki





büyülendi seyirci koro halinde söylenen ilahiyi dinler gibi





büyülemektir sanatçının asıl işi





çok şükür –kendime şükrediyorum elbette-





kuşandığım yepyeni marifetlerle





hiç zorlanmadan ele geçireceğim bütün negatif hakikatleri





şımarıp duran göğe dar edeceğim yeri –retorik-





inşallah demeliydim, büyük konuştum bence





kullanılabilir inşallah bile










Muhammet doğdu üzgünüm ey dünya, sanırım 





kulak verdi Tanrı mazlumların ahına





Muhammet doğdu üzgünüm karanlık hükümran olamaz artık 





güneş batsa da





Muhammet doğdu üzgünüm yeniden yaratılacak Âdem 





yepyeni bir simyayla 





Muhammet doğdu üzgünüm gemi inşa etmeyecek 





Nemrutun dedesi Nuh bir daha 





Muhammet doğdu üzgünüm Musanın asası saldıracak canım yılanlarıma





Muhammet doğdu üzgünüm şehadet getirdi zaman ile mekân





Muhammet doğdu üzgünüm kurtuldu Yusuf dört zindandan





Muhammet doğdu üzgünüm Yakubun kalp gözü buluştu ebedi aydınlıkla





Muhammet doğdu üzgünüm güneş ay ve bütün yıldızlar secde etti ona





Muhammet doğdu üzgünüm ilaca dönüştü kurtçuklar Eyübün yarasında





Muhammet doğdu üzgünüm Tevrat ile İncil arınıp Müslüman oldu 





Muhammet doğdu üzgünüm mührümü taşıyan bütün kralların 





miadı doldu





Muhammet doğdu üzgünüm ölecek nefret dirilecek aşk her coğrafyada





Muhammet doğdu üzgünüm sonbahara karşı silahlanır gibi 





çiçeklendi doğa





Muhammet doğdu üzgünüm akla galebe çalacak vicdan





Muhammet doğdu üzgünüm sömürgeci şeytanlardan alacak fena intikam





Muhammet doğdu üzgünüm şimdiden vedalaşıyorum tiranlarımla





mutlak kötülük yenilgiler alacak –inanamıyorum buna- üzgünüm





büyük fedakarlıklarla kurduğum kutsal zulüm düzeni bozulacak üzgünüm





bu doğum Ebubekir Ömer Osman Ali gibi 





yeni doğumlara gebe üzgünüm





akrabalarımdan daha çok güvendiğim köleler paşa veziriazam bile olsalar





köle olduklarının farkına varacaklar üzgünüm





faiz yasaklanacak ensest ilişkiye giremeyecek tefeciler üzgünüm





kıymete binecek kaburga kemiğinden yaratılan kadın 





paylaşılamayacak üzgünüm





sarılamayacaksın diri diri gömülen güzelim kız çocuklarına 





üzgünüm ey dünya





tapınıp duracak insanlar soyut bir varlığa sen dururken orada










mucizevi şeyler olmadı Muhammet doğduğunda





kaderci Müslümanlar tesadüflere büyülü anlamlar yükledi 





evet ben de gördüm ayaklandı Kabedeki bazı putlar





eskiyen Kibele tahtasının çıkardığı çıtırtı yüzünden 





kılıçtan geçirdiler birbirlerini





şu yaşıma geldim aklı başında bir puta rastlamadım daha





anladım ki korku da Muhammetten yana 





bir çıtırtının kılıca dönüşebilmesinden daha büyük mucize mi var





abartmaya gerek yok, aşırılık küçültür muhatabını





Kisranın 14 burcu yıkıldı, deprem olmuş olamaz mı





Sava Gölü kurudu, iklimle ilgili bir durum bu





döngü böyle buharlaşır su yağmur olup düşer sonra





Mecusilerin bin yıldır yanan ateşi söndü sonsuza dek yanacak değildi ya





güya gökte parlak mı parlak bir yıldız belirivermiş





eee ne alakası var gök taşının doğumla





Tanrıların yıldızlarda yaşadığını sanan paganlar inanır böylesi bir palavraya





dalga geçmişimdir hep doğa olaylarından medet umanlarla





yağmur umsan olur duası bile var





kar umsan olur güneş umsan olur





ama büyülü anlatılara –şairler bunu hep yapar-





yüklemeyelim mucizevi anlamlar










durmadım mektuplar yazdım nice caniye





yanında keskin kılıçlar kamalar hediye





ilham yolladım kem gözlü kahinlere





daha çocukken ortadan kaldırsınlar diye Muhammedi





kabus olup nice zalim kralın aylarca uykusunu kaçırdım





yine de hiçbiri müneccimlerin apokaliptik sözlerine kulak vermedi





yalnız kaldım, sanki kelimeişehadet getirmiş her türlü yardım





yaklaşan felaketten habersiz birbirini yiyip durdu Roma ile Pers





ha savaş meydanı ha kumar masası





kaçar mı, Araplar bu mücadeleyi yıllarca bahis konusu yaptı





her defasında Hıristiyanlara karşı Mecusilere zar attı





onlar böyle oyalanırken değişmekteydi var olan her şeyin yasası





çünkü benzemiyordu bu gelen fırtına ne Musaya ne İsaya





İbrahim gibi ateşten geçmiş çöl kumlarıyla geliyordu fırtına





develerin ve bedevilerin seyyah ruhlarından doğan kaya kadar sert fırtına





görülmemiş bir fırtına –mecaz değil bu-





kum tepecikleri gibidir develerin sırtları, niye





çünkü çöl benzetir her şeyi kendine





durma çölden kaç





bak, kör etti çöl kumları Yahudilerle birlikte Hıristiyanları da





halbuki Yahudiler ustaydı peygamber katletme hususunda





ne olurdu sanki bir el atsalardı şu Muhammede de





çocukları da katletse kimse bir şey diyemez seçilmişlere





onlar değil miydi tatlı inatlarıyla Musayı çileden çıkaran seçilmiş kavim





Harunu kandırıp güzelim buzağıya tapan seçilmiş kavim





gerçekten değerli taşlarla süslenmişti buzağı, gözüm kaldı





Hinduların ineği gibi masum bir buzağı, niye tapmasın ki ona insan





kıskançlığıyla maruf Rab her yana öfke okları fırlattı, ayıp yahu





sonra küsüp çekildi sisler arasına, nasıl bir Tanrıysa





onlar değil miydi testereyle Zekeriyayı ay gibi ikiye ayıran





-o anda kan kırmızısı bir karpuzu şapırdatarak yedim sanki-





Vaftizci Yahyanın inci tanesi başını –her türlü zenginlik başa beladır-





bir istiridye şehvetiyle bilgi ağacından koparan onlar değil miydi





onca işaretime rağmen yalancı şafak sandılar Muhammedi, ahmaklar





miskin miskin bekleyip durdular hiç gelmeyecek Mesihi





bu boş bekleyiş kavrama dönüştürülüp yüceltildi, böyle var oldu 





mistisizm illeti





kutlu gelişi gözlemek için uzak ufukları gören kuleler dikmişlerdi





halbuki düşmandı gelmekte olan depderin hortumlarla





gelse yepyeni bir Mesih onu da kanlı elleriyle katlederlerdi





boş yere ümit bağlamışım kaypak İsrailoğullarına





ama benim de kabahatim var bu davada





Muhammet çoktan ölmüş olurdu unutmasaydım para teklif etmeyi





kartallar beşiğinden kapabilirdi Muhammedi kapmadı





aç kurtlar parçalayabilirdi çobanlık ederken Muhammedi parçalamadı





-nice devlet yıkıp devlet kurmuştur çobanlar, 





bak kıssa-yı Musa ile Davuta 





zekâ biz soylulardan yana olsa da akıl ve kas gücü onlarda-





vahşi bir at çifteleyebilirdi Muhammedi, çiftelemedi





kullarımdan veba cüzzam sıtma alabilirdi Muhammedi almadı





onca kurban kestim, sel suları götürebilirdi Muhammedi götürmedi





kara büyü yapar gibi az beddua etmedim





deprem çekebilirdi yerin altına Muhammedi çekmedi





çıkan bir yangın yutabilirdi Muhammedi yutmadı





ah dostlar benim soyumdan gelen ateş bile ondan yana





boş yere ümit bağlamışım doğaya, dalgınlık anıma denk gelmiş olmalı





üstelik kafasını soyuta çarpıp çelişkiye düşebilir her deha, sorun değil





ne çok yandaşımı kaptırmıştım doğaya, işte bu sorun





etrafa neşe saçan Nuh kavmi hani nerede





nerede hani canım ciğerim Sodom ve Gomore





kendimi köşeye sıkışmış yamuk bir daire gibi hissediyordum





bir süre aklımdan uzaklaşmamı önerdi 





bendeki spleeni fark eden piskoposum





can sıkıntısına atlayıp dolaştım bir süre canavarlarla dolu öteki ülkelerde





kesmedi, bunalım yayını çekip fırlattım kendimi iç alemime





korkuncum





oh beeee










her bebek gibi Muhammet de emdi annesini –mucize bu-





melekler cennet sütüyle beslemedi yani





yemek yedi su içti yürüyüp koştu sokaklarda –mucize bu-





karnını doyurabilmek için çalıştı orada burada





evlilik vakti geldiğinde gökten bir huri inmedi





evlendi etten kemikten bir Haticeyle





sıradanın içine gizlemişti Tanrı Muhammedi





bu yüzden fark edemedi





Mekke





gelmekte olan felaketi










boş geçirmedi vaktini Muhammet –saygı duyarım çalışkan düşmana bile-





düşünüp taşındı karar kıldı Haniflikte





bir Tanrıya inanıyor üç gün oruç tutuyor 





zamanının çoğunu ayırıyordu ibadete





rakamların peygamberi Pisagor gibi





yedi dokuz, otuz üç diyor kırka bayılıyordu vesaire





benim bildiğim ticaret yapılır rakamlarla 





hendese dersleri vermişliğim var Akademide Lisede





ben adam ettim bön bön düşünen Öklidi





bütün cazibemi kullandığım halde çekemedim derslerime Muhammedi





tarihin görüp görebileceği en büyük dünya kralı yapmak istiyordum





o ise bana dik dik bakıp





bir elime gümüşten ayı bir elime altından güneşi koysan olmaz dedi





gökyüzünü itti elinin tersiyle –az kalsın iman ediyordum-





ve hiçbir şey olmamış gibi kalkıp çile doldurmak için Nur Dağına gitti





canım burnuma geliyor ağzı açlıktan kokan kırk rakamını duyunca





Tanrı şöyle dursun akla bile varamazsın materyalist rakamlarla





kırk dersin kırk, kırk gün çileye girersin





en fazla kırk külçe altın düşer önüne –sanırım çelişkiye düştüm yine- 





bir külçe gibi olduğun yerde kalakalırsın





ne seyrüsüluk ne vahdetivücud





eminim o altınlarla kendine lüks bir hayat alırsın





en çok rakamlar yalan söyler –evrenin özüymüş, yuh yani, 





kim inanır buna-





bir elma ile bir Tanrı nasıl aynı olabilir





iki farklı varlığın nasıl sıfatı olabilir





bence hiç mi hiç samimi değil





bu yüzden rakamları, hem kürsüde hem savaşlarda kullandım





metafizik bir güven uyandıran matematik ile geometriyi 





geçirdim ordularımın başına





soyut bilgi vardır somut başarılarımın ardında










Muhammetten önce vardım Nur Dağına





en çirkin suratımla





avazımın çıktığı kadar höykürdüm





azıcık korkup titrese yerle yeksan olurdu Hira





Tanrı da kalırdı altında, ne harika olurdu dünya ha ha ha





bu muziplikler nerden geliyorsa aklıma





ama dağ da dağmış hani, bana mısın demedi





içimden tebrik ettim Muhammedi, sevdirmiş dağa taşa kendini





sevdirmiş saftirik çiçeklere ağaçlara kurda kuşa yağan yağmayan yağmura





sevdirmiş kendini yakın ve uzak bütün yıldızlara güneşe aya





sevdirmiş kendini ne yaptıysam giremedim Hiraya





bir girsem doğardı kesin benden bile derin bir mânâ





sızardım bozguncu kelime gibi Kur’ana





biliyorsunuz koca orduları yok etmişliğim var minicik bir mikropla





Yahudilikte payım var en az %70 oranında





Hıristiyanlıkta payım en az %90 oranında





sızamasam da Kur’ana





bir yolunu bulup sızacağım





Sun Tzudan eğitim almış korsanlarımla İslama





ölümsüz değil Muhammet, Âl-i İmrân 185 müjdeler bunu





elbet bir gün ölecek





ve ben onun adına nutuklar çekeceğim





iktidar peşindeki Müslümanların eliyle





geçeceğim onun yerine -tevil aslından çok sevilir-





kadim dünyayı hatırlatan sözlerim ve hikâyelerim





sevilip benimsenecek her büyülü şey gibi  





niçin olmasın Müslümanların da bir Kitab-ı Mukaddesi 





şimdilik bir imkân yok, çok denedim ama





kapısız Hira, kale kapısı gibi geçit vermedi bana





görmek istiyordum Tanrı nasıl karşılayacak Muhammedi





o erginlik labirentinde Musa gibi mi İsa gibi mi





meraktan içim köpek balığı olup içimi yedi





karanlığı öldüren zalim güneşler doğdu Hirada, artık dışarısıdır mağara





çöllerde Mecnun arayıp durmuştu aklını





buldu Muhammet Hirada





öldü sanılan Leyla bahar gelmişçesine döndü hayata





ay ve yıldızlar Muhammedin ayağının tozu oldu 





–yuh yani azıcık gurur olur varlıkta-





yıkıldı Eflatunun mağarası o sıra





bir mağaraya düşman olunur mu, oldum işte





nun ve mim harflerine düşman olunur mu, oldum işte





aklımı kaybettiğimi düşündüm, işte şirin mi şirin bir çelişki kurdu daha işte





niçin Kabeden değil de Hiradan gelmişti vahi –sorgula-





putlar engel mi olacaktı kudretli Tanrıya sanki –sorgula-





daha fazla girmek istemiyorum bu tarz teolojik meselelere





daha mühim sorunlar varken yeryüzünde










ikra ikra ikra diyerek çıktı mağaradan Muhammet





ben karınca sanki o Sultan Süleyman, o nasıl bir heybet 





yürüyordu sarsarak Afrikayı Asyayı





Darius ile İskender el ele verse yürüyemezlerdi böyle





yürüyordu ama incitmiyordu doğayı





“bazı adamların üzerine gidilmez yanına gidilir”





cümlesini kurdurttu Muhammet bana –ey aklım tut kendini, hayran olma-





sıtmalı bir ağaç gibi titredim ben olduğum yerde bir müddet





sanki bana gelmişti varlığın özü vahiy 





sanki ben yüklenmiştim “emir bi’l-ma‘rûf nehiy ani’l-münker”i 





–söylemesi bile zor-





sanki ben onaracaktım cennetten kovulmuş o eski rüyayı





sanki ben döndürecektim yakıtı tükenmiş dünyayı parmağımda,





hokkabazım ya





kolay mı, titrerim elbet





üstelik geçti gözlerimin önünden gelecek zaman yenilgilerim





yıkılan çok Tanrılı şehirlerim puthanelerim mermer heykellerim 





–bunların suçu ne-





geçti gözlerimin önünden çıkarılan gözlerim kesilen ayaklarım ellerim





kolay mı, titrerim elbet





Hammurabi gibi dişe diş dersen diş kalmaz kimsenin ağzında





göze göz dersen göz kalmaz kimsenin başında





adaletle değil bir tek sömürüyle kurulur medeniyet





fakat artıklardan sanat yapmak gerek





kötü mü, dehalara eğlence





kötü mü, güzellikle oyalananlar varamaz hakiki iyiye





ötesi vahşi doğa, ötesi barbarlık 





saf dillik olur





Tanrısı mağarada yaşayan bir milletten medeniyet beklemek





kolay mı, titrerim elbet










dünyanın dört bir yanına gözyaşı gibi saçılmıştı Yahudiler





birbirlerine bakıp ağlıyorlardı





dönüşmüştü her Yahudi bir ağlama duvarına –kıyamam-





bilseler bayram ederlerdi bir gün onlara Siyonda





vahşet devleti kuracağımı





bilseler sömürü ayinindeymişçesine neşveden kudururlardı





Allah var –gördüm-, beni hiç incitmedi Yahudiler





sağ olsunlar, ölüm onlara hiç dokunmasın





Tevrattan çok benim sözümü dinlediler





ben vermiştim Yehovayı çıldırtan her fikri onlara –cimriydim hani, çelişki- 





gökten inen sofrayı beğenmemeleri gerektiğini ben öğütlemiştim onlara





söylediği kadar zenginse Tanrı göstersindi cömertliğini onlara





kurban meselesinde Musanın sabrını sınamalarını ben öğrettim onlara





din adamlarını satın alarak ilk ben gösterdim paranın gücünü onlara





ve çekildim





ötekiye düşmanlığı ilk onlar din yaptı, aferin onlara





din sömürüsünü ilk onlar yürürlüğe koydu sunakta, aferin onlara





ilk onlar oydu altını insanlığın, aferin onlara





ilk onlar aldatmaya kalktı Tanrıyı, aferin onlara





iktidardan düştükleri için ağlıyorlar ağlamalılar da





ama daha çok ağlamalılar şimdi





gözyaşı gibi gözleri akmalı önlerine





bozuldu hahamların ince ve kalın bağırsak büyüsü





üzgünüm bir puthane kadar üzgün





Allahın intikamı Muhammet geldi çünkü





eğriymişim ben çok eğri





yürüyün bakalım sonuna dek hangi yol benden daha düzgün










Hıristiyanlarsa bocalayıp durdular teslis ve dört İncil arasında





matematiksel ontoloji bu ya





bir Tanrıya daha ihtiyaç vardı





çünkü İncillerden biri Tanrısız kalmıştı





hiç düşünmeden üstlendi bu ağır yükü Papa





ilan etti Tanrılığını





çözülen bu sorunun yerini başka nankör sorular almıştı





bir defa sorgulamayagör dini





sökülüp gider yün örgü gibi





matematiksel ontoloji bu ya





çözülür bir problem mikrop gibi üreyen birçok soruyla





öyle ki Hıristiyan din adamları tartışıyorlardı





hayat memat meselesi gibi kıldan tüyden meseleleri Romada





öbür yandan Muhammet emin adımlarla yürüyordu ufka





fethedeceği ülkelerin –işgal diyemem buna savaş var ortada-





hayalini paylaşıyordu Müslümanlarla





beri yandan Hıristiyanlar Romalılar gibi taptılar taşa





kocaman kiliseler kurdular Tanrı Baba ve oğlu için





Kutsal Ruh için mermer sütunlardan Meryem gibi Tanrı şehirler inşa ettiler





-çok Tanrılı dinlerin böyle fuzuli masrafları oluyor





bu yüzden tek Tanrılı dinleri tercih eder cimriler-





ruh deyip durmama bakma





ağız alışkanlığı benimkisi





beden evreninin bilinmeyen yerlerine ruh demişler





ruh aritmetikmiş güya, beden geometri





hadi gel de inan bu safsataya










elbette yapıların içini dolduracak kelimelere de ihtiyaç var





kadim gelenektir, bir şeyin önce adı bulunur sonra kendi





vakte takılayım deme





gel biraz daha beriye





epifiz bezini hatırla ve uzatmadan beni anla





evet havalı bir kavrammış ruh ilk başlarda 





çok kullanılan her şey gibi





ayağa düşmüş sonra





bitti sanma, dahası var





dini hüviyet kazandırdılar sanatlarla her yapıya





mistisizm için zararı yoktu azıcık müziğin





şarap içtiler kadeh tokuşturdular pagan Tanrılarıyla





budala bir kalp gibi itaatkâr olmasını arzuladılar budaklı aklın da





şapşallar, miskinleşmek yerine asker çoğaltabilirlerdi o paralarla





öbür yandan Muhammet yeni insanı inşa peşindeydi





bir an bile yüz vermedi taşa toprağa





akıllı adamdı, yasakladı şarabı





ayık olmak şarttı





çünkü her an savaş var dünyada










sanki yer değiştirdi her şey birdenbire





masa ile sandalye, sandalyeden masa olur mu hiç, oldu işte





efendi oluverdi köle ama alışamadı bu yeni düzene





ötekiydi hâlâ kendi, güneş yanıklarıyla doluydu kara derisi





emirler verdi kendi kendine, emirler verebildiğini görünce sevindi





yerin altına geçti dağ, önce afalladı biraz, sonra bunaldı sıcaktan





tuhaftı sıcağı seven miskin ovaların bulutlara dek yükseltilmesi





baş edemez öyle herkes kış kıyametle





sanki yer değiştirdi her şey birdenbire





anlam veremedim halının duvarı süslemesine





altın tahta bakır oturdu





kölelikten kurtulmanın ilk adımı diyerek takas, parayı kovdu





pazarda tüccar ellerini ovuşturdu yine de





sanki yer değiştirdi her şey birdenbire





özüne rücu etti şarap dönüştü suya –bir nevi gericilikti bu-





öyle ayyaşlar vardı ki sarhoş olabiliyordu üzümün bir damlasıyla





helâl olsun her daim şarap o güzel adamlara





vaftizi alelade hale getirdi abdest





yüzlerce yıl evvel denemişti bunu Avesta, başarılı olamamıştı ama 





üzüntüden sarardı Rigvedanın kadim yaprakları





bu mateme eşlik etti Homeros ve Hesiodosun da Tanrıları





haham rahip haracı azaldı zekat ile





bundan böyle fakir fukaraya dağıtılacak haksız kazanç





sofra daraldı ama yetmezdi daralmalıydı mideler de





açlıktan gözü dönmüş bir akbaba gibi kondu zenginin başına oruç





ey aklım aç karnınla hadi nereye uçabiliyorsan uç





biliyorsun kuşların en hızlısıdır zekâ, hadi uç





anlayan kişinin kanatları vardır der Pancavimça Brahmana, hadi uç





-uğraşmamalıydı soylularla Muhammet





büyük bir taktik hatası yaptı bence





göreceksiniz sırf bu yüzden Muhammedin torunları çok acılar çekecek-





antik dünyadaki gibi yeniden mescit kılındı yeryüzü





sevindi panteistler sevinmezler mi





kanla yıkanmış püripak bir Mescid-i Aksadan 





simsiyah Kabeye döndü yönünü kader





yeridir bütün Müslümanları katletse Yahudiler





çünkü bir emirle kaydı Mekkeye hac ticareti 





zorlaştı Yahudiler gibi benim de işim





birbirlerinin kanını akıtıyordu İbrahimi dinler dünyanın merkezi Kudüs için





Kabe fikriyle dâhil olmamayı seçti Muhammet binlerce yıllık fitneye





bazen taktik hataları yapsa da dahi bence





sanki yer değiştirdi her şey birdenbire





ama değişmedi hiçbir şey










İslama karşı yazdığım binlerce kitabım vardı





kütüphaneler ordugâhımdı





hainlik düşünüp kötülük yazmaya devam ediyordum hâlâ





inancım tamdı kılıçtan keskin iftiraya





hiç yarı yolda bırakmadı beni sadık dostlarım fitne fücur





saldırdım insanların kutsalına “çamur at izi kalsın” silahıyla





kılıç mızrak ok bıçak hain çok





herkes uğrar ihanete, kaçış yok





Yahudiler ketumdu her hususta





fakat fena halde gevşemişti Hıristiyanlar –zaten hep saftılar-





kabileler arasında başladı Müslüman olma yarışı





sardı “lâ ilâhe illallah Muhammeden resûlullah” arzı arşı –korktum-





memnundu bu gidişattan bedeviler





bir tek bedeviler mi





memnundu semirecek olan eşekler develer de





çünkü düşman kavimlerini yağmalamak anlamına geliyordu cihat emri





yenilenler bile sevdi zenginleştiren bu yeni dini





iki büyük tebliğciydi adeta kılıç kalkan, kanla konuşan





bense kadim kitapları okuyup zehir damıtıyordum





ama dindiremiyordum





içimde mızrağına dayanarak dolaşan kini





söyleyin rahatlamak için delireyim mi










Veda Hutbesinin hemen ardından öldü Muhammet





dirildim ben





hamsiyi bile köpekbalığına çevirebilir öldükten sonra dirilmek





dirildi akşam kucağında ayla dirildi karanlık kundağında yıldızlarla





kartalı öldürüp gömdü geceye baykuş





ahiret hülyası yüzünden itibar kaybeden dünya





birdenbire kavuştu eski itibarına





23 senenin ardından ilk defa güldü altının gümüşün yüzü





Cuma bile takke –takiye ile akraba- tespih misk-i amber tezgâhı 





açtı pazarda





Tanrının benzeri olarak yaratıldığını sanan söz sanatları ustası insan





çamura bulayarak kendine benzetti ilahi sözü





ne yaman çelişki ama Musa sanıyor kendini asa





çok yaşa sen ey şairlerin filozofların tiranların kadim yoldaşı zan





Muhammet öldü değişti atalarımızı aşağılayan yasa





bilmeyecek ne var bu dünyada kalıcı kanunları Karunlar yapar





ayaklarımın dibinde geziniyor sevimli yılanlar çıyanlar





bıraksam zafer dolu ufuklara koşacaklar





bir çıyan ödünç verebilir ayaklarından birkaçını yılına





topal kalacak değil ya





Muhammet öldü Yahudiler ağlamaya ara verdi bir hafta





isteyen katılabilir





Muteyi hazmedemeyen Bizansta büyük kutlama var










oyalanırken Muhammedin cenazesiyle Ali





–ona ve soyuna rahat yok bundan böyle-





mukadderata karşı kışkırttım Ömeri





öyle hiddetlendi öyle bir kafa karışıklığı yaşadı ki Hattap oğlu    





az kalsın bizim saflarımıza katılıyordu





kalbim küt küt attı o anda





katılsa sanki geçmişe dönüp kazanacaktık Uhut gibi Bedir ile Hendeği de





katılsa gerçekleşmeyecekti dünyamı küçülten büyük İslam fetihleri





beceriksizliğim yüzünden Mısır Suriye Lübnan, üzüldüm çok





beceriksizliğim yüzünden Filistin Irak İran oluverdi Müslüman, 





üzüldüm çok





eğlenmek iyi gelir üzülene değil mi





ben de gittim azıcık gıdıkladım kabile asabiyetini





hortladı ırkçılık Muhammedin cenazesi daha kalkmadan





halifelik makamına ağ sakallı Ebubekir getirildi –genç olmaması iyi-





oh ya o hengâmede unutturdum kaleler fetheden Aliyi










çok Kur’an okuyor çok namaz kılıyordu Osman





sevmem böyle adamları





sırf bu yüzden öldürttüm Osmanı





bir taşla iki kuş vurdum





nasıl mı





şöyle: Osmanın kanında Aliyi boğdurdum





sorun olmadı bu





unutturmuştum En’âm Suresi 159. ayeti





her savaştan önce bol bol yendi ölü eti





sorun olmadı bu





çünkü çoktan alışmıştı Müslümanlar





benim fetvalarımla Müslüman kanı akıtmaya










Süfyan değil, benim Muaviyenin babası





bilinsin soyların kirli tarihi





âşığıydım güzeller güzeli Hindin





“ebu” koca bir yalan





bilinsin, ben düşürdüm onu iktidardan





dolaştım Emevi sultanlarının kanında coşkuyla





Ehl-i Beyti boğazlattım çöl kumuna kattım





ilham vermiş oldum binlerce ozana -kötülükten doğar iyi şiir-





gece üşüdüm çölde ısınmak için Kabeyi yaktım





putların intikamını mı aldım ne





harika bir şey bilmeden bile zulme hizmet etmek





tuhaf ama gerçek, İslam coğrafyasında vardı apayrı bir bereket





ulaştım kibrin ahsenitakvimine, oradaydı kardeşlerim ekabir ile ekber de





zafer kazanan herkes gibi şölen verdim





bir süre daha devam etsin diye vahşet





Harre Savaşında ganimet dolu sofrayı serdim





dört halifenin tedrisinden geçen tabiin





sabaha dek şarap içip tecavüz etti sahabe kızlarına





yalan söyleyecek değilim ya





kral babası olamayacak kadar korkaktı Süfyan





hem köle ruhlar doğar alınıp satılmaya alışkın tüccarlardan





kıskanmak mı üstüme iyilik sağlık





düşündüm zalim bir devletim artık





nezaket kurallarıyla süslenmiş şöyle görkemli bir sarayımın olmaması 





çok ayıp





–konak gibi minicik bir şeydi eskisi-





düşündüm ne eksiğim var Bizanstan





onun yapamadığını yaptım mutlak gücü ben kaptım





Ömer özentisi Abdülazizden başka kimse itiraz etmedi bu söylediklerime





işte böyle soyumdan kanı bozuklar da çıktı





takmadım onu





bir yolunu bulup saray hayatına geçmeliydim





öncelikle lüks yaptırdım mabetleri, Tanrı rahat etmeli





eee sonra, tabii ki rahat etmeli sarayında Tanrı halifesi





Kur’andan öğrendiğime göre





iyilik gibi kötülük de tedricen yerleşir kalplere





kendine benzemiyor diye yadırgadı güzelim yapıları Kabe





insan bedeniyle ilişkilendirdi





ama Hasan Hüseyin gibi ikna edemedi kimseyi





tamamdı saray





bahçe peyzajı hoş                                     





çiniler gayet iyi





doldurdum haremi Çinden Maçinden getirttiğim hurilerle





tahtımın varisleri için en ateşli hatunları koynuma aldım





serinlemek için şarap havuzlarına daldım





evet duydum, daha doğrusu esatirden okudum





ben öldükten sonra Abbasiler gelecekmiş





kemiklerimin üstünde tepinecekmiş





öyle çok yiğit idiyseler





ben yaşarken gelselerdi ya





değil mi çivisi çıkmış dünya





müsebbibi benim bunun da










Asya Afrika ve Avrupa gibi kıtalarda





yüzlerce Müslüman Devleti kuruldu





aslında kanlı hanedan değişiminden başka bir şey değildi bu





Müslümanları kırıp geçiren girdap gibi bir şeydi bu





öyle bağımlı hale gelmişti ki sultanlar bana





azıcık dönse başım hortumlar çıkıyordu İslam coğrafyasında  





refaha kavuşan Arap halkının kalmamıştı savaşacak takati





önlerinde duruyordu zaferlerle dolu bedevi mazi





yenilgilere gebe medeni ati





her şey iyi giderken nasıl olduysa oldu 





barbar Türkler uzak Asyadan gelip dört nala girdiler İslama





hâlâ yüreklerinde Ergenekon ateşi yanan korkunç Türkler 





mızrak gibi atlara binmiş zehirli oklardı sanki Türkler





Papaya haber saldım asker toplasın diye





öyle kız oğlan kız askerler istemem diye mektubuma ekledim





vebayı atlatmış cüzzamı yenmiş türlü ölümcül hastalıklarla 





mücadele etmiş





iri yarı çirkin askerler istedim





çünkü Türkler bu hastalıklardan daha tehlikeli ve beter





duydum bir Yahudinin bağırsağıyla idam etmişler bir Hıristiyanı





öte dünyada kafaları karışsın diye





kesip dikmişler Yahudinin kafasını Hıristiyana Hıristiyanınkini Yahudiye





duydum İsayı aşağılıyor Meryemle ilgili müstehcen şakalar yapıyorlarmış





Tanrının değil de boynuzlu kavat Yusufun oğulluğuymuş İsa 





Sümerler gibi umumhaneye çevirmişler bazı kiliseleri ise





duydum mabetlerimizdeki İsa Meryem heykellerinin yerine 





Allah ile Muhammedin resim ve heykellerini koymuş putperest Türkler 





duydum papazların oğlancı olduğunu iddia etmektelermiş  





diyorlarmış bu defa gerçekten yakacağız sapkın Romayı 





saraylar camiler dolup taşmış Muhammetten beri biriken hazinelerle





onların ülkeleri gibi mamur hale getirilebilirmiş harabe Avrupa





Ayasofyadan da görkemli kiliseler dikilebilirmiş dört bir yana





hem öfkelenmiş hem sevinmiş bu duyduklarına Papa





intikamımızı almaları ve de hazinlere el koymaları için gönderdi





vebayı atlatmış katilleri cüzzamı yenmiş tecavüzcüleri





hırsızları –Kilisedekiler hariç- gönderdi Kudüse





başlatmış oldum Haçlı Seferlerini böylece





çok geçmeden Moğolları da sürdüm Türklerin üzerine





üç yüz yıla yakın kan aktı





susuz kalmadı İslam coğrafyası










baktım caka satıyor barbar bir Türk beyliği Anadoluda





namıdiğer Osmanlı





pıstırmış koca Bizansı –gönlüm razı gelmedi kocamış demeye- 





bir şeyler yapmalıydım, ne ama





uykularım kaçtı bir süre





birkaç dakika da olsa arada kestirmeliydim 





bilenler bilir bir şaman gibi rüyasız yapamam ben 





–rüyaya dahildir kabus da-





bir bahane buldum saldım Yıldırımın üzerine topal Timuru





kim ustadır söz meydanında Yıldırım mı topal Timur mu





bilemem, çünkü görecelidir sanat ama savaş öyle mi





Müslüman Yıldırımı yenip esir etti Müslüman topal Timur





demek ki söz meydanında da üstünmüş topal Timur





kârımız şu: hem Allah Allah diyerek Müslüman Müslümanı katletti





hem azıcık rahatladı Bizans  





öyle savaşlar oldu ki Müslümanlar arasında, gülersiniz





namaz kılmak için savaşa ara verdiler





namaz sonrası birbirlerini öldürmeye devam ettiler





gülersiniz, ama gülmeyin öyle çok





bitti sanmayın, ölü taklidi yapmada ustadır çile





barutu keşfetmişti cin soyundan gelen bir Çinli





%10 kükürt %15 odun kömürü %75 güherçile





işte elinizde ölüm teslisi





yine de fazla üzülmeyin her an değişmekte piyasa





bazen dikenli taç, olabiliyor altın taçtan daha değerli





acılarımı yüksek fiyata satabilirsiniz demiş çarmıha gerilirken İsa





öyleyse %75 çile





ateşli silahların selefi oklar fırlatıldı öncelikle





vay be, ölüm gelmeden duyulur oldu ölümün sesi





öyle hızlı gelişti ki ölümü bile geride bıraktı teknoloji





birkaç yüzyıl geçince yaşlandı ok, devretti görevini top güllelerine





o günlerde Konstantin hayalleriyle barut gibi yanıp tutuşan Mehmet





parayı basıp aldı bu teknolojiyi Macarlardan





öyle eften püften bir adam değildi yaman sultandı Mehmet





koca toplar döktürdü Bizansı fethetmek için





tarih bilgisiyle yürüttü karada gemileri indirdi Halice





kendi fikri değildi yani, sadece “ikra”ya kulak vermişti





“Muhakkak fethedilecektir Konstantin





onu fetheden komutan ne güzel komutandır





onu fetheden ordu ne güzel ordudur” demişti Muhammet





kendini övmüştü bence





çünkü Mehmet olup girdi ordusuyla İstanbula





Akşemsettin de fark etti





yoktu Mehmet o anda





vardı bir tek Muhammet





elveda





Doğu Roma










-III-





cornucopia





ramus olivae





asa





son verdi Avrupa yüz yıldan fazla süren Yüzyıl Savaşlarına





biraz daha devam etse





kalmayacaktı öldürülecek kimse





geçici bir süreç bu, üzülme ey kurşun ey tüfek





bazen yorulup yorgun düşebilir şiddet





ihtiyaç duyabilir dinlenmeye





yeise kapılma inan yaratılış sürprizlerle dolu





doğasına karşı gelecek değil ya insanoğlu





savaş yatırımıdır barış -iki raunt arası kadar sürer en fazla-





böylesi zamanlarında





tiyatroya gider eğlenir evlenir ölmek için çoğalır insanlar





ama ne kadar çoğalırsa çoğalsınlar





çözüm değil





çünkü en doğurgan canlı türü bile





yarışamaz ateşli silahların öldürme oranı ile 










belliydi putperestliğin evrileceği maceraperestliğe





herkes çabuk ayaklı Aşil herkes çok kurnaz Odisseus





herkes tüccar herkes büyük girişimci herkes hokus pokus





silik ve dingin yaşamı istemiyordu artık kimse





dış dünyaya açılan iç gözler kustu soyutu, kusmukla doldu Kilise





tımarhane kaçkını us Vikingler gibi kuşandı silahını–heyecanlandım-





kim hayır diyebilir aklı başında bir deliliğe





tayfam olsa faraza sultanları tiye alan Behlül Dane





korsanlık yapar pranga bile vururdum Poseidon ile Neptüne 





ama yok, ben anlamam denizden menizden





Cenova Meyhanesinde sızıp kalan haham kılıklı Kristof Kolombu dürttüm





uyan dedim ey Yeni Dünyanın Mesihi söyleyeceklerim var





güzellik Tanrıçası deniz kızlarından bahsettim ona





Binbir Gece Masallarını anlattım bir bir





–bak işte bu yalan, onca masalı kim anlatabilir-





arzımevud kollarını açmış bekliyor seni orada





püritenler dua yolluyor ana karnında sana, dedim





tuzlu suların bittiği yerde ölümsüzlük suyu var dedim





inandı bunlara geri zekâlı





en çok hazineleri dinlerken gözleri parladı ağzı sulandı





Doğuda topladığım define haritalarını getirdim döktüm önüne





kimisi gerçek kimisi insanlar gibi sahte





korkma dedim metafiziği dene





hayal dünyasında boş boş dolaşmıştı Dante





bak pusulan da var, sen gerçek metafiziği dene





denizi küçük olanın gemisi de küçük olur, korkma dene





geç Batlamyus haritasının ötesine





bu sözler para etmedi tabii –retorik-





lafla peynir gemisi yürümez dedi –İtalyancadan ben çevirdim-





yeryüzü cenneti peşindeki Kolomb  





seyahatini karşılayacak hami arayıp durdu aylarca





-gemi ile cennete ulaşacak olma fikri ne acayip ama-





duyduğuma göre Osmanlı sultanı –adı neydi-





“bre kafir” deyip kovmuş kapısından onu





Hıristiyan bir dilenci sanmış olmalı, anlaşılmamış bile konu





ama İspanya Kralı Ferdinand sonuna dek dinlemiş Kolombu





bilgeliğe tok, paraya aç bilim insanlarını 





yanında tutmalıydı azıcık düşünüyorsa yarını





dinero dinero dinero deyip duran burjuvayla





artık yarışmak zorundaydı krallar da





kralların kuklaya dönüşecek olması çok komik





bir düşünsenize 





iktidardan düşmüş Papa





ipte oynatıyor kralları Yahudi para 





o ipte nicesini sallandırdı





sayısını unuttum matematik dehası olduğum halde










iki yüzlü sanılır para





yazı tura





yanlış





çünkü tüccar gibi paranın da





en az pazardaki ürün sayısı kadar yüzü var





bu yüzden para herkesten daha uygar





geri kafalı eski dünya anlam veremedi bu duruma





para adında bir metal parçası vereceksin





kabilenin en gözde aygırını alacaksın





yok ya





Amerikadan önce keşif kelimesini keşfetti Avrupa





bu dahiyane icadı görse eminim küçük dilini yutardı Lidyalılar





bir kelimeyle koca bir kıtayı üstünüze geçiriyorsunuz





kimseye hesap vermeden yerli halkları sömürüyorsunuz, müthiş





düşünsenize ikinci defa cennette günah işliyorsunuz





ama duyulmuyor Tanrının lanetleyen sesi –düşüş yok artık-





sizce de müthiş bir icat değil mi “keşif” kelimesi





halbuki bir yerde insan yaşıyorsa orası algılanmıştır ve artık var demektir





yabancı biri bir keşif değil orada egzotik gezi yapabilir ancak





ama dünyaya kör sağır kalan cahil Avrupalılar





gördükleri yeni yerleri keşfettiklerini sandılar





küçümsemeyin, siz de deneyin





bataklığa kurulan sivrisinek uygarlığında en çok cehalet işe yarar –retorik-





çiçeklerle karşıladı Amerikalı yerliler Avrupalıları





Avrupalılar ise hediye etti onlara





bedeni çiçek bahçesine çevirecek ateşten tohumları





böyle işte mikropların da var yararı





keşfedip sömürdü insanı Avrupa





keşfedip sömürdü hayvanı Avrupa





keşfedip sömürdü bitkileri Avrupa





keşfedip sömürdü madenleri Avrupa





ne harika çocuk şu Avrupa





hiç gelmemişti benim aklıma





okudukça cehaletini artırdı Avrupa





cehalet bilgi işiymiş –retorik-





bu yaşıma geldim yeni öğrendim





Sokratesle ilgisi yok söylediklerimin





bilmeden bilmemeyi nasıl başarabilir insan –retorik-





bıraktı mavi tırnaklı kölelere miadı dolan İncili 





Antik Yunan ile Romayı okudu sil baştan





aydınlanmak için indi Hıristiyanlığın köklerine Avrupa





ama mistik bir karanlığa tosladı –şeytan olabilir mi bu-





her yer mistik her şey mistik





kopamadığı o karanlıktan doğdu mis gibi Avrupa





gördüğü her erkeğe papa papa diyebilir tesadüfün çocuğu Avrupa





oyuncak bebek yaptı bir zamanlar taptığı putları 





tuvalete çıkarıyor haftada bir kaç kez sabunlu suyla yıkıyor





oyuncak yapmış hudutları bir geriye çekiyor iki ileriye





oyuncak yapmış zamanı dolaşıyor geçmişte gelecekte





oyuncak yapmış insanı





oynuyor





Tanrının Âdemle oynaması gibi





canı sıkılınca ikiye ayırıyor Âdemi yere atıp kırıyor





-androjene tahammül edemez kimse-





sonra kendine başka oyuncaklar arıyor





can sıkıntısını önlemek amacıyla





marş bile besteledi Avrupa:





“gel beraber katliamlar yapalım





kan veririz birkaç kansıza sonra





gel beraber şu mabedi kundaklayalım





dondurma ısmarlarız cemaate sonra 





gel beraber oynayalım halkın aklıyla





eserimizi izleriz tiyatroda sonra





gel beraber dolandıralım fakir fukarayı





yardımlaşma derneği kurarız sonra





gel beraber kötülükte yarışalım





iyilik de katılır bize sonra”










karın tokluğuna çalışacak yarı hayvan insana ihtiyaç duydu Avrupa





bu amaçla köleleştirdi tek suçu siyah doğmak olan Afrikalıları





inat etmeyip onlar da beyaz doğsa hiçbir sorun kalmayacaktı





her şey gibi suç da göreceliydi serbest piyasa uygar dünyada





değişiyordu kişiden kişiye ceza 





taşımak için siyah elmasları ucuz deniz yolu kullanıldı





ucuzluk demektir uygar dünya





Nuhun korsan gemisi işe yaradı ilk defa





gemi dümeninde incilerle süslenmiş rekabetçi İncil





yelken direğine kefen içerisinde çivilenmiş clavis İsa –clavus da diyebiliriz-





dirilişi müjdeleyen bu gemiyi batıramaz hiçbir dalga





ama kölelerin çoğu salgın hastalıklardan ölüyor 





köpek balıklarına atılıyordu





ama bir şişe rom değerindeki kölelerin çoğu salgın hastalıklardan ölüyor





köpek balıklarına atılıyordu, önemli mi bu  





ölenlerin bedelini eklerler geride kalanların fiyatına





üstelik ortalama bir insan şişesinde beş litre kan var





demek ki kandan beş kat daha pahalı rom –önemli olan rom-





kârlı çıkar hep ticaret adlı sömürü şirketi kuranlar 





değişmeyecektir insan türü var oldukça bu durum –mutluyum-





Oannes yoktu kan pazarında -Mesihlik mesleği sizlere ömür-





açlık işkence ve hastalıklarla sağlaması yapılan sağlam köleler ise





kıyıda dört gözle bekleyen köle tüccarı Museviler tarafından 





satın alınıyordu





güzeller geneleve





iri yarılar maden ocaklarına





el becerileri olanlar atölyelere





çiftçilikten anlayanlar tarlalara





şans eseri hayatta kalan iskeletler ise mezara gönderiliyordu





yoktu çirkin olmanın yolu





bütün köleler güzellerin kaderini yaşıyordu





ne elma ne buğday, homo economicusun ilk sermayesidir insan eti





her Yahudi goyim gibi alınıp satılırken öğrenmişti bu vahşi ticareti





dayanamadım ben de bağ bahçe yerine mülk edindim 





topraktan yaratılan insanı





seviyorum içimde dinmek bilmeyen dinamit dolu Hümanist yanı





bak yine kendi sözlerime kapılıp heyecanlandım





mesire yerinde kurşunla buluşan âşık bir silah gibi canlandım





savaşıp yok etsem iyiliğin o şımarık gülünü





kaparım ben de Nobel Barış Ödülünü










Proudhon haklı





hem bizden biri hem saygın bir anarşist





bu yüzden haklı





milyonca cinayet işleyen mülkiyet





Tanrıyı bile dolandırmaya çalışmış –şu cesarete bak-





sonuç: çalışmaya, cinselliğe ve ölüme mahkumiyet –harika-





bilmiyorlar tiyatrolarda yer kapmaya benzemez toprağı bölüşmek





hipodromların yontma taş devri geçti 





oyuncular sahnede özgür, ama kukladır kendini kral sanan seyirci





tapu kadastro tarafından numaralandırılıyor artık yumuşak koltuklar





ah Cicero, sınırı azıcık ihlâl etmeyegör dünya savaşı çıkar





bilmiyorlar zilyetten zillete geçiş demektir medeniyet





gizlemeye gerek yok kanla beslenir her millet





var olmaya çalışsa da kaşıklar çatallar





bilir herkes, bıçaktır sofrada mutlak iktidar





ağzı açlık kokan mülkiyet karşıtları 





doğa durumu filan diyorlar ya





sanırım bu arkadaşların analitik düşünme ile pek yok araları





çünkü hayvanlarda da mülkiyet var, yuva mesela





bir ağaç bir ot bile sahiplenir bulunduğu yeri sömürür 





emperyalist kökleriyle





kim göçe zorlayabilir sıradağları





apaçık bir ilke





evrende kendine yer kapar her nesne





Fanon haksız





ama aynı şeyleri söylese de beyaz adam Proudhon haklı





Avrupanın taşında toprağında Afrikanın Amerikanın teri kanı var





eee ne olacaktı başka, vaftiz mi edilecekti zemzem suyuyla 





bu sayede gelişip sempatik bir ucubeye dönüştü Avrupa





dedi Napoleon “mutsuz bir Sokrat olmaktan yeğdir 





mutlu bir domuz olmak”





hayvan çiftliğini kaybetmemek için benimsedi 





“yeteneğine ve işine göre aş” vecizesini 





eminim Proudhon taraftar bulsa –bu ihtimal hep var-





yepyeni bir kaos “hello baby” derdi dünya halklarına










çay kahve… pardon taşradan kurtulamadı bu ikisi daha





size Dionisos şarabı ya da Apollon marka soğuk bira ikram edebilirim





şalom, hoş geldiniz uygar dünyaya





hoş geldiniz sahtekârlığı bir ağaç kadar doğal gösteren uygar dünyaya





ok ile kurşun öpüşecek havada hoş geldiniz uygar dünyaya





tüfeği görünce yay gibi eğilecek dik başlı yerliler 





hoş geldiniz uygar dünyaya





siyaset ile ticaret birleşip yiyecek bireyi hoş geldiniz uygar dünyaya





kadın işçi, kadın ana-makine, kadın ilk fabrika hoş geldiniz uygar dünyaya





hiç fark etmez her türden cenin bebek çocuk gibi 





üçüncü sınıf ham madde





birinci sınıf esnek ayakkabıya dönüşecek makinelerin elinde





çağ dışı kapalı daire ailenin yerini





alacak ufku açık dört köşe ilişki –zevk toplumsaldır-





saplanıp kalmadım ben tarihi hikâyelere –romancı değilim-





geleceği yazıyorum geçmiş zaman kipiyle





öldü bilge usta, doğdu cahil uzman hoş geldiniz uygar dünyaya





ne yaparsanız yapın bütün anlaşmalarda sahtelik var





sıcacık konuşsa da tokalaşmaz silahlar










bence de laf kalabalığından ibaret her düşünce





rahatlamaya ihtiyacın mı var öyleyse koş meyhaneye





her duyduğunda çan sesini





bir yolunu bul atlat Tanrı kılıklı rahip müsveddesini





cesurdur her tecrübe çekinme gel





bir defacık olsun dene





gönül kadehine aşk şarabını döktüğünde Tanrı saki





yaşarsın o güne dek hiç tatmadığın bir erginlik hali





tapınmak mı istiyorsun sabaha dek





işte orada putlarla dolu kerhane





arınırsın din adamlarına gerek kalmadan 





Afrodit kadar güzel fahişelere biraz fazla bahşiş bırakırsan





arınır günahkâr paran da





asla önermem aç kalmanı 





açlığı halka bırakmalı





yok eğer vazgeçemiyorsan alışkanlıklarından 





Tanrının adını anmama orucu tut 





o senin ismini anmadı hiçbir zaman





ayrıca üç aydır savaşmıyorsun farkındayım





kurban kesip avuçlamak istiyorsun ılık kanı farkındayım





öyleyse koyun gibi yatır bıçağın altına kaderini





iktidar bayrağını eline al





özgür kal










uzun süren bir sessizliğe gelemem





çanlar yeterli değil dan dan dan deyip susar





silahlar patlamalıydı yeniden





paslanır akıl, varsa bir yerde istikrar





aradım durdum günlerce





insanı ateşleyecek bir kıvılcım bir sebep





en kanlı savaşları bağnazlar vermiştir hep





camiden çıkarıp saldım Lutheri Kilisenin üzerine





böylece başladı mezhep savaşları kasıp kavurdu tüm Avrupayı





30 yıl boyunca iki aile anlaşıp paylaşamadı küçücük bir kıtayı





ben vardım çünkü hep sofrada





kalp karaciğer löp et kol bacak kelle paça  





baktım yedi sekiz milyonun tadına





görmedim Bourbon Hanedanı ve Habsburglar gibi misafirperver ev sahibi





böyle ailelere insan canını vermez mi 










Dr. Faust gibi bir neşterle





kendi bedeninde beni aradı Marlowe Descartes 





pes yani dedirtecek türden manyakça bir girişim daha işte 





–ne hoş bir düalist kaos-





Eksenler Döneminde öz, maddeye denklendi





Demokritos Epikürün ruhu şad olmuştur muhakkak





belki o da bir ruhu olduğunu fark eder böylece





mekanik uzay peygamberi Newton yerin altına inip gördü fizikötesi çekimi





göklerde dolaştı Kopernik hissetti sonsuz gölgemi





Locke orta yollu davrandı çünkü tehditkârdı hâlâ Kilise





ticari ürün deyip de sayılara ve harflere mesafe koymak olur şey mi





ahlâk abidesi Spinozanın da canı cehenneme, ahlâkmış peh





-ahlâk dışıdır zorunluysa bir varlık-





zaten hiç anlaşılmadı geometrik yöntemi





üçgen dikdörtgen daire kare gibi –dört büyük melek farz edin siz bunları-





maddeden arınmış formlarla beni aşıp Pisagorun Tanrısına 





ulaşılacağını sandı





çok kaşındı Spinoza





şu ironiye bakın ki panteist ilan ettim onu





soyuttan hoşlanmayanlar bu adlandırmamı vitamin habı gibi yuttu 





cesarete bak, matbaacı çırağı Luther ve tohumları Voltaire Diderot vesaire





Müslümanlar gibi savaş açmışlardı Hıristiyan öğretilere





sandılar çağ atlayacak bilim ve teknik böyle boş hamlelerle





sanki nedenler dogmatik uykuda da sonuçlar modern mi





materyalisttir dil dedi Hume ne hoş dedi





Berkeleyi eleştirirken neredeyse çözüyordu beni





ürktüm, ürkütücü bir şeymiş bilinmek





büyülü iplerle yeniden ördüm kendimi ilmek ilmek










aklım almıyor hâlâ





yaşamın kaynağı buhar –buna hava, nem diyenler de var-





hayat verdi makineye





bu insan üstü yeni halife sayesinde





hızlandı her şey çuf çuf çuf diye





canlandı ticaret canlandı burjuva





haklı çıktı Thales bir defa daha





dini ritüellerden vazgeçemeyen patronlar





birlik beraberlik ilahileriyle





secde ettirdiler işçileri yüksek teknoloji makineye





bu arada ölen bir işçiden daha çok üzüldüler kırılan vidaya 





kız küfret kırbaçla…





elde etmediler ya sermayeyi kolay yoldan





çuf çuf çuf modern zaman





çok eğlenceli ama





böyle bir dünyada oyaladım Kantı bile





uzunca bir süre kapattım Königsberge





intikamımı alırım





benimle uğraşmak kolay mı öyle





akıl zekâ ilham topu topu altı hece 13 harf





utanmadan bu kelimeler üzerine üç kitap yazdı Kant





mütercimler dışında okuyan var mı onları baştan sona





uzatmaya gerek yok





pragmatik akıl yarattı saf aklı da





Tanrısal akıl elbet tanır Tanrıyı





öz özü bit biti pire pireyi mikrop mikrobu tanır





her empati kan bağına dayanır





Kiliseyle papaz olmadan konuşmak mümkün değil Batıda





bocalayıp duran Kanta akıl verdim





katil ruhlu gotik Poeya zekâ –tipine baksanıza-





torpil geçip Goetheye ilham oldum ama





ilan etmeyin beni hemen büyük günahkâr





öte dünyada da şefkat adlı torpil var










ben olmasam nah yazardı Kötülük Çiçeklerini





melek kanatlarının altında Baudelaire





âşık olduğu fahişeleri ben çıkardım karşısına onun





elmalı turta tadındaki şiirler öyle doğdu





feminen yoksulluğu ben soktum koynuna onun





meyveli ağaç kadar zengin imajlar öyle doğdu





tüm bunlar olurken ayakta uyuyordu Baudelaire





esrar içiyor gat çiğniyor boyuna uçuyordu





öte yandan aklı saf dışı bırakmaya çalıştı Mallarmé





–öfkelenmeye başlıyorum ama-





bağlaç bile değil, bohem bir edat gibi dolaştı boşlukta o da





“FİKİRSİZ KELİMELERİN MODERNİST ŞİİRİ”ini yazıyormuş güya





Fransızcadan ben çevirdim, okuması kolay anlaması zor 





istersen ey okur içi hiçlik dolu kafanı bu boş şiire biraz da sen yor:










Eyyy ‘ve ile veya’ 





eğer yani yoksa





hem yahut hem lakin  





ne dolayı ne için










ooo kadar peki





yahut halbuki zira





hişt sanki





çünkü de-da










haydi ama ‘öyle tabi’





üstelik elbet ise evet





hiç değilse de gibi





hû bir tek”










şiir dediğin





insanı hiçliğe değil, fenalıklara itmeli





değil mi Şuara Suresi…





matkap kılıklı Verlainein tacizlerinden kaçtı Rembo





taaaa Afrikaya





alışamadı, -negatif yararcılık öldürür sanatı-





nasıl alışsın bir şair yeni dünyaya 










Brütüsle birlik olup sırtından bıçakladı ruhu psikoloji





ya ruhun bir parçasıysa akıl





ya tapınç nesnesine dönüşen beden yoksa





ya ben değil de beden bir başkasıysa





alın size modaya uygun new age bir psikoloji





çakma piskopos Freud –bir Yahudi Hıristiyanlığa dönse 





psikolog olabilir ancak-





rüyalarda dolaşıp travmatik hakikati elinin tersiyle itti





yeni bir mezhep yeni bir din gibi





baba kompleksi yaşayan sünepe Hıristiyanların hoşuna gitti





mitolojiyle örselenmiş psikoanalitik safsatalar





söyleyin aklı dışlamaktan başka ne işe yarar





ahhh o kahrolası ilaç firmaları





ruhsal bozukluk bahanesiyle uyuşturmaya çalıştılar dâhi kafaları





kağıt para için altın madeninden vazgeçmek batmak demektir borsada





hem kimin haddine beni kafa dışarı etmek ayrıca





bunu denedi ve gördü gününü Tanrı





böyle tuzaklara düşüp de doğru yola sapanlar oldu –onlara göre doğru-





sonra Niçe gibi ağıt yakıp saçını başını yoldu





eyyy aklın en kaslı yerinden yaratılan iktidarlar





Makyavell ile Hobbes





bütün bu yazarlara beş basar










bir acayip adamdı şu Darwin 





ilk popüler bilim insanı –fazla ün zarar verir saygınlığa-





unutulduysa da ibn Miskeveyh





Darwinin negatif ünü yarıştı uzunca bir süre şeytanla





bunda onun da kabahati var





fazla kaptırdı kendini spekülasyon Tanrısına 





insan konuşan toplumsal hayvandır demişti 





ne yaptığını bilen eski filozoflar





“zôon logikon kai politikon” cümlesi çınlıyor kulağımda hâlâ





reddedilmek bir yana alkışlanmış yüzyıllarca





ölümsüzlük payesi kazanır doğrunun içinde yanlış





yanlışın içinde doğru





ayrıca hayvanlardan oluşuyor burçların çoğu





ben akrebim yengecim diyen birçok kişiye rastladım





yılan değil de aslan olabilirdi mesela benim adım





dahası benzetmelerimiz var: sırtlan gibi tilki gibi falan





her insan zaten biraz hayvan





doğal seçilime gerçekten inansaydı çelişkiler adamı Darwin





maymunda diretmez bırakırdı seçimi kişiye





sana ne





kimi eşek olmak kimi köpek kimi domuz olmak ister





kimi de Âdemden geldim ben der geçer





anladığım kadarıyla Darwin ilgi duymuş maymuna





bu kadar eğlendiremezdi insanları şebek olsa










bence düşünürlerin çoğunu evire çevire döver Marks





mafya babaları gibi iri yarı, göbeğine baksanıza





boks da yapmış zamanında, döver kesinlikle





konuşurken sözünü kesti diye





patakladı Engelsi birkaç kez





tuhafıma gitmedi değil doğrusu





güçlü olman haklı olduğun anlamına gelmez





Tanrı hep haklı öyleyse





ölü haksız katil haklı





gerçi normalleşti tuhaflık, çünkü düşmeyen yok çelişkiye





bir yandan diyalektik materyalizmi savunuyor





öte yandan idealist takılıyor Marks





atası Davut gibi cennet kuracakmış cehenneme dönen dünyada





yanlış yola sapmış fakirin azığı ütopya





işçiden patrondan sana ne, ister yiyişirler ister dövüşürler 





birinin yevmiyesi azmış diğerinin kazancı çokmuş sana ne





istediğin kadar uğraş değiştiremezsin





özgürdür efendisine âşık köle





belli, gözün var zenginlerin malında mülkünde





öyleyse kömür gözlüm çal çırp sömür





neyine senin çalışma saatleri, artık-değer





kadın ve çocuk işçilerin ezilmesi, sosyalist komünist devletler neyine senin





leviathan nefreti yüzünden Kaptan Ahabın durumuna düşersin





kimi zaman eve ekmek bile götüremediğini biliyorum –müstahak sana-





kirayı ödeyemediğin için evden atıldığını





sokakta kaldığını biliyorum





güzel karın ve çocuklarınla





geçer mi böyle bir ömür





kafan basmıyorsa bir zahmet gün görmüş geçirmiş şapkana sor





bence o da çal çırp sömür diyecektir sana





aklın yolu bir





Musa gibi Marksın da kalbi mühürlenmişti adeta





ne bana kulak verdi ne şapkasına





karnı toktu ama halkın açlığından öldü Kral Marks





yine de ruhu şad olsun diyelim





samimiydi düşmanımız davasında










bu yüzden çok seviyorum Romalıları





adamların diktatörleri varmış, yeryüzünde dolaşan havalı Tanrıları





ışıltılı cümlelerle gökten konuşmak kolay





korkak bir komutan gibi tepeden bakıp emirler yağdırmak kolay





mesafe çürük diş gibi kötü kokmakta, samimiyet gerektirir kavga





öyleyse sen de ineceksin savaş meydanına





–sen de fildişi kulenden ineceksin ey şair-





şahdamarında dolaşmak istiyorsan gireceksin insanın kanına





ne işin var kaypak kalplerde, taştan yapılmıştır 





en görkemli en sağlam saray





aklı başında bir somutu kandıramazsın ne idüğü belirsiz soyutla





yok öyle mecaz yok öyle yağma





krallar kralıysan bileğinin hakkıyla alacaksın ganimetten pay





bayılarak izliyorsun sunaktan yapılma tahtından





can çekişen her kurbanı, gladyatör oyunlarını bayılarak izliyorsun





havada uçuşan kafaları kolları bayılarak izliyorsun





bizden daha çok sevdiğini biliyorum mübarek kanı





bak, doğalarına uygun yaşıyor aslan parçası diktatörler





vicdan prangasını kıran ölüm kadar hürler





bu yüzden seviyorum Romalıları





çok seslilik iyidir ama çok ses tek ağızdan çıkmalı





koro halinde herkes tek kulak olmalı





yok demokrasiymiş yok aristokrasi





halkçılık adına teokrasiyi savunanlar bile var, inanabiliyor musunuz





nedir bu elitlik böyle, yumuşak yatak sohbetleri ahlâk kuralları yasalar





söz susmalı, bir tek silahlar konuşmalı hakikati -işe yarayan şeydir hakikat-





diktatör dediğin hapseder açlığı mideye, pratik





merhamet dilenen alçakları hapseder mermerden mezara, pratik





hiç sevilmez mi





nice sünepeden Mesihler çıkardı kutsal Roma





ey insan, boş yere uzaklarda arama





sensin kılıç sensin haç sensin kama










dönelim ihtişamlı günlerini geride bırakan Türklere





yenilmeye alışmış Batı hayranı Türklere dönelim





malum Tevrattan ve İncilden izler var Kur’anda





açıkça dile getirir bunu azıcık mürekkep yalamış bir Müslüman da





çünkü bilir kibir hastalığıdır özgünlük





bilir, insan yer yüzündeki en büyük sülük





İslam filozoflarının mukallit olduğunu gösterdim Tanzimatçılara





kandırmayalım birbirimizi yeni değil hiçbir din hiçbir devrim





Kindilerin Farabilerin İbn Sinaların maskelerini bir bir indirdim





Eflatun ile Aristo çıktı ortaya





iyi oldu, özlemiştim eski dostlarımı





tanıştırdım meraklı Tanzimatçılarla





bir akıl yeter dünyayı karıştırmaya





insanoğlu Tanrıyı maymun gibi taklit ederek insan oldu





niçin doğmasın Türklerden de





bir Montesquieu 





sağ olsun tüm İslam alemi





dinledi beni





ne başkası olabildi ne de kendi










yapılacak işler var daha





güvenilir görünmek istiyorsan alnın açık yüzün ak olmalı 





İslam coğrafyasında





maskedir takke sakın takmayı ihmal etme





diye öğüt vermişimdir her ve-sait misyonerime





uygar Batı adıyla anılmazdı Avrupa kıvrak zekâdan yararlanmasa





ad deyip de geçme, tuzaklar vardır her ritüelin ardında





istersen özneye yeni bir ad vermeyi dene





Tanrı bile olsa karşında





dönüşür alelade bir nesneye





mesela denedim ve yeniden sevdirdim dünyayı Müslümanlara 





Allah adıyla





bir defa daha mübarek elmayı yedirdim kendine -Havva- âşık 





Âdeme Allah adıyla





-bir elmanın iki yarısı gibiydiler, ah ne güzel-





haramı süsleyip helâlin koynuna soktum Allah adıyla





Hiyeroglif Hanıma baksana –seni cadı-





hat sanatı olup taht kurdu caminin en güzide noktasında





muhafazakâr Kur’anı rafa kaldırdım rahatladı herkes Allah adıyla





Tanrının hakkını Tanrıya, Sezarın hakkını Sezara verdim Allah adıyla





“bilim ve tekniğe karşıdır İslam” şaibesini yaydım





mabetlerden çektim körpe zihinleri aklın tapınağı laboratuvarlara





Muhammedin kırdığı putları onarıp koydum Mescid-i Dırara Allah adıyla





bir türlü medenileşemeyen Arapları bedevileştirdim Allah adıyla





taassup ile asabiyeti çağırdım yardımıma Allah adıyla





Bedir kuyusundan petrol çıkarıp boğdum düşmanı Allah adıyla





bozdum mekânı, Batıya ayarladım zamanı Allah adıyla





biatın bidat olduğuna ikna ettim her bir Müslümanı Allah adıyla





yepyeni ideolojiler yarattım, tefekkürü fikirsiz bıraktım Allah adıyla





gözden düşürdüm dağın zirvesindeki inzivayı





her şey aslına rücu eder dedim





ve çöl kumlarına gömdüm serap Tanrısını da -içim ferahladı-





modernleşti herkes ararken Nirvanayı





güzel sanatlara kul oldu ihsan, çirkinleşti insan Allah adıyla





her seferinde atlattım bunak ulemayı –zor olmadı- camileri boşalttım 





Allah adıyla





ilahi aşkı anlattım anlamadı halk doldurdu meyhaneleri barları Allah adıyla





vur patlasın çal oynasın yaşadım şatafatlı saraylarda Allah adıyla





en kolay iktidar sarhoşlarını kandırdım Allah adıyla





hilafetten saltanat doğar mı, doğdu





hayat vermesi gereken soy suyu çocukları boğdu





babayı çocuk katili yaptım çocuğu baba katili Allah adıyla 





-bunlar hep ön prova-





bazıları hem baba hem çocuk katili oldu -onları sevdim daha fazla-





mesela İbrahimden kalan bıçak kesti Mustafanın boynunu Allah adıyla





saltanat için Muhammet ümmetini Kabile katlettirdim kaç defa 





Allah adıyla





arştan üstün benlik tahtına oturdum Allah adıyla





Allah Allah diye cihat edenleri yendim Allah adıyla





sanki her şeyi kaybetmek için savaşıyordu onlar, fenâ inanmışlardı





her şeyi kazanmak için savaşıyorduk biz, tek ilahımızdı eşya





Bizansın intikâmını aldım Muhammedden Allah adıyla





daha başka zaferler için devam etmeliyiz takkeleri takmaya





fakat melekler de maske takabilir dikkat et ey dost





kaç kez görülmüştür Cebrail insan kılığında










tecavüze uğrayan pamuktan, makineler doğdu





hiç görülmemiştir bir piçin yerinde durduğu





küfrettiğim sanılmasın





ama bilirim ki hak edene küfür bir ahlâk göstergesidir





savaşlar oldu kanlı çok kârlı savaşlar





Sanayi Devriminin sloganı: kan oranında kâr





Helvétius Bentham gibi hayattan zevk almaya bakar 





her slogan yaşar anı





çok şükür kulak verdi Sanayi Devrimine silah fabrikam





darphane gibi para bastı





belliydi taktik işledi tik tak tik tak





zulümde çeşitlilik sefalette eşitlik var





yenilmemek için hep yenilenmek şart





öldürme eşitliği desem olmazdı 





–düelloya Tanrılık payesi vermek istemem, gıcığım-





sömürme eşitliği desem olmazdı –Kızılay mahkemeye gider-





tecavüz eşitliği desem olmazdı –efendiler itiraz eder-





yargılanma eşitliği desem olmazdı 





–terazinin bir kefesi baş kaldırır muhakkak-





fırsat eşitliği dedim ve oldu –salak bu halk-





anlamadılar fırsata eşitlik maskesi taktığımı





arkalarından gülerek baktığımı anlamadılar





ha eşitlik ile fırsat ha Tanrı ile şeytan





yan yana iki kadim düşman





Âdemi Tanrı





şeytanı Âdem yarattı, unutma





bir tamlama ya da bir cümle değil hayat





yeni dünyada eski ahlâkı yaşamaya devam tik tak tik tak





fırsat eşitliği ilahisini okuyarak günahlarından arındırdım tüm mülkümü





çilehaneden yeni çıkmış bir rahip yüzü gibi parıldıyor şimdi altınlarım





özünü tatsın diye şarabın önüne koydum üzümü –ters adamım ben-





bengisudan içmişçesine gençleşti üç yüz yıllık şatom





çok şükür Amon










önce alkol ve uyuşturucuyla hayal kurdurdum insana





sonra silah sattım





Fransız Devrimini böyle başlattım





kimi ölerek kavuşur hayallerine kimi öldürerek





ben mi, hayır asla sanatçı gibi hayal kurmam





ama yüksek mühendis gibi planlar yaparım





ölçüp biçer mantığa vururum her girişimimi





mesela Napolyon piçi –kızgınlıkla söyler miyim hiç-





benim silah fabrikamdan doğdu, tesadüf değil bu   





hayırlı çocuk anasına hep destek oldu





savaşır mıydı hiç bu denli bir coşkuyla Rusya





kapılmasaydı Panslavizm hülyasına





az kalsın İstanbulu ele geçiriyordu –araya girdik, bu kadarı fazla-





her öldürdüğü Türk için kazandı benden üç kuruşluk indirim kuponu





bence kupondan ziyade ödülün manevi değeri daha bir kamçıladı onu





öldür emri aldıysan sorun yok





sen askersin ey çocuk çoğunluk





miğferini tak, her yandan kurşun yağıyor, siper al, 





bir süre daha hayatta kal





çünkü evde seni bekliyor madalyalar nişanlar sarışın güzel günler    





sen askersin kanı ve savaşı sev





en acımasız katiller savaştan Tanrı-kahraman döner





düşünüyorum da





kafam böyle iyi çalışır mıydı yaratılmasaydı para –sanmam-





durursa yok olur dünya, kapitalist hayatın can damarıdır savaş





Tanrı gibi hep var olmak zorunda





bu yüzden zarar gözüyle bakılır kısa ömürlü istilaya





taktik belli tik tak tik tak işlemeli





her iki tarafın da silahlı olmalı eli





hataya yer yok profesyonel hayatta





Türklerden nefret etmeme rağmen silah sattım Sultana da





kazanırken hissedersin tadını





her şeyden daha lezzetlidir kanlı para










fabrikalarımda işçilerin elini ayağını yutuyordu Moby Dick marka makineler





insan etine bayılıyorlardı





ürettiğim arabalar ezip geçiyordu yayaları





oram buram ezilmiş kaportam çizilmiş deyip üzülmüyorlardı





sarmakla uğraşmıyorlardı yaraları





tamam işte budur dedim 





–sanırım ilham anıydı bu, kutsal ruh gelmişçesine ürperdim-





Dişliler adlı ilk think-tank fabrikamı kurdum





fena mı biraz da buradan yolumu buldum





arabalara nazaran tankların daha masum olduğunu da belirtmeliyim





“trafik kazaları egzoz dumanları” diyor Norbert Tiemann





“daha fazla adam öldürmüştür biz Batılılardan”





iyi ki ölüm meleği var, sağ ol ey Tanrı





yoksa açlıktan ölürdü tüccarlar





mezarcılar mı, bence onlar için değişen bir şey olmazdı





kazma kürek





yine bağda bahçede bir otomat gibi çalışırlardı










hiç ölmeyecekmiş gibi yaşayan –bu bir zan-





ölümlülerin kefen paralarını aldım ellerinden





gıkları bile çıkmadı –hiçbiri anlamadı ki zaten-





gittim Parisin en ünlü terzisine nominalist elbiseler diktirdim   





yeni modaya uygun giyindim eski kafa kefen parasını





düğüne çevirdim ölü evi yasını sildim gözyaşı pasını





başımda ne antik kipa ne Orta Çağdan kalma serpuş ne takke





başımda fötr şapka –her an soygun yapabilirim-





artık ben tümel gelenekten tiksinen tikel bir medeniyim





dolaşmaya çıktım Zekeriya kadar yaşlı asamın peydahladığı 





genç bastonumla





sıkılmıştı ayaklarım masa başı işlerinden





ayakkabı var ama ben yokum demeye başlamıştı





oldu bitti sızlanmalara gelemem





dışarı çıkmak istiyordu her geçen gün irileşen göbeğim





bir sosyalist gibi örgütleniyor muydu yoksa





öz fabrikamda –puşt herif-





karanlığın yaklaştığını gösteriyordu büyüyen gözbebeğim





zaten kalbim çoktan beri slogan atıyordu “ekmek barış özgürlük” diye





besle kargayı oysun gözünü, tam da bu işte





halbuki acıktığı an özgürlük hem ekmeği hem barışı yer





biliyorum muhatabım yok, benimkisi öylesine bir monolog





ne dinler kimseyi ne düşünür, yalnızca duygularıyla hareket eder kalp





Tanrı’dan kopmak üzere olan bir ruh gibi ağrıyor her yanım





öyle ki kendimi dışarı atmasam greve gidebilirdi organlarım





her şey sağır edecek kadar gürültülü kör edecek kadar 





göz alıcı tasarlanmıştı





samanyolu galaksisi gibi şehrin pasajları





en aydınlık vitrinleri kapmıştı sır düşmanı en karanlık eşya 





–dostum benim-





yer yoktu burada ne Maya ne İnka ruhuna





yalnızca insan icadı kutsal elektrik vardı





yer yoktu artık modası geçmiş Tanrı icadı gün ışığına





yarasalar gibi gece hayatı yaşayanların D vitamini ihtiyacını 





karşılıyordu neon





burjuva sanatıyla süslenmiş vitrini mabet sanmış olmalı ki 





cansız mankenler





camdan peteklerinde 24 saat ibadet edip yalvardı





bedenlerine ruh üflesin diye kısa boylu tıknefes patron





başları düştüğünde yere Yahya gibi





kolları koptuğunda Musab gibi ne yapacaklarını bilemediler





-modern sanatın kandan beslenen gücü işte





hey patron dikkat et, yine de greve gidebilirler-





medet umdular aç gözlü müşterilerden





yasak meyve yeme cezasına çarptırılmışçasına





çıplak bıraktı müşteriler onları çoğunlukla -this is business-





suçlanman için ağzının olup olmaması önemli değil





beni yedin diyorsa ağacın tepesindeki elma yemişsindir





İsanın çarmıha gerildiği ışıl ışıl bir cehennemdi vitrin aslında





masumların zincire vurulduğu bir cehennem





yakışıyor Tanrılık haçı bile putlaştıran insana





sevindim çok sevindim nasıl sevinmem





pornografik fikirler doğmuş erotik vergilerimden





üstelik en görkemli binayı kapmış banka





dedim vay be sarayda yaşıyor artık bizim para





kapitalist kiliselerden liberal kafeler pastaneler doğdu





Kutsal Ruhla birleşip Tanrıyı boğdu Tanrının oğlu 





ey insan, soyağacın çiçeklensin istiyorsan





Tiran Oidipus gibi toprağa vermelisin köklerini





çürüyüp minerale dönüşmeli





öldükten sonra bile seni beslemeli annen baban





zulüm kadar büyük bir ekonomiye hükmediyorsan eğer





emin ol kaderinle birlikte gökler de sana boyun eğer





tarihe dön bak, laneti nimete çevirme sanatıdır yaşamak





ruh ölsün ne ki





tek bir kişiyi değil, diriltir bütün Lazarusları şuh kahkahalar gülüşmeler 





uzaktan uzağa kalp öpüşmeler





Kitab-ı Mukaddes tarzı romanlara konu olan daha neler neler





sokakta parkta kadınlar yapay gül, isterse üstüne semavi çiğ düşsün





durum değişmez





erkekler sırnaşık 





şehvet tarafından kurşuna dizilmişti Arafatta el ele dolaşan 





Romeo ile Juliet





hak etmişlerdi ölümü her Doğulu gibi, aşkınlık neyinize gerek





dirildi ahlâkın mihrabında kurban edilen Eros





dini giyotinlere paydos





böylece saflık peşinden koşmayı bıraktı trajikomedilere konu olan âşık





bana düşen bir şey yok, her şey tıkır tıkır işliyor toplumsal hayatta





doğa gibi şehrin de ilahi kanunları yerleşti artık





Fransa Hükümetinin 1883 Tarihli Komisyon Raporu –her yerdeyim ben-:





“Hiç tazminat ödemeksizin Müslümanların özel mülklerini sahiplendik





ve dahası bu şekilde evinden barkından kovulanlara





evlerinin ve hatta caminin yıkım parasını ödettik.





Mabetleri, mezarları, Müslümanlarca mahrem yer olan evlerin içlerini





saygısızca çiğnedik.





İzin belgesi olan insanları katlettik,





bir kuşku üzerine yığınlarca insanı boğazladık,





sonradan masum olduklarını anladık;





bizim kudurganca öfkemizin gelip karşısına dikilme cesareti gösteren





zavallı yurttaşlarının lehine aracılık etmek isteyen şeyhleri, 





saygın zatları yargıladık;





onları mahkum etmek için bazı adamlar





ve idam etmek için de bazı medeni insanlar ayarladık.”





Bir Fransız Subayının Beyanı –işte ben olmuş bir o daha-:





“Her şeyi yakarak, öldürerek, yağmalayarak ülkenin göbeğine oturduk.





Bana aldığımız kadınları ne yaptığımızı soruyorsunuz.





Bazılarını rehine olarak saklıyoruz,





diğerlerini atlarla değiş tokuş ediyoruz,





geri kalanını ise yük hayvanları gibi müzayede ile satıyoruz.





Dost veya düşman esirlerden çifter çifter koparılmış bir varil dolusu kulak





getirdiğimiz doğrudur.





Yerli halkın kulakları uzun süre daha





çifti 10 franka satıldı





ve kadınları da mükemmel av olmaya devam etti.”





ey insan, azıcık çekseydi yüzünün güzelliği kalbine





askerlerimin sayısı nasıl ulaşırdı on bin yüz bine










ruh hızdır beden hız





hız çağındayız





soyut bir fizikle karmaşıklaştırmaya gerek yok meseleyi





hızlı ve cüsseli olan bir şey, yavaş ve küçük olan seni sürükler peşinden





ya da alt üst edip savurur uzaklara bilmem kaç kilometre hızla giden 





bir tren





raylara fazla yakın durma





güneş dünyayı, dünya ayı Goethe Napolyonu sürükler peşinden





çevir bakalım tepsideki çay dolu bardakları bir damla çay dökülecek mi





Tanrısal hızı unutan bardaklar taparcasına yapışır tepsiye –süper-





yok ortada ne mıknatısa benzer bir çekim ne kütle itimi, sadece korku var





hıza güven, yükselmek istiyorsan kurtulmalısın 





ayak bağı yerçekimi fikrinden





ufku dar bön fizikçiler gövdeli döngüye demişler yerçekimi, o kadar





halbuki sevdiğine doğru hızla akıyor akıl dolu ateşli evren





Einsteinın kafasındaki karadelik bu yüzden





yavaşlamak sana göre değil ey ruh





göğü fethetmelisin ey beden










I. Dünya Savaşı geldi tüm bereketiyle





bilmem kaç beygir gücündeki tanklara uçaklara atlayıp 





geldi melek yüzlü açlık, geldi savaş ölüm ve fetih





Bayan Erosa kavuştu Bay Thanatos





hoş geldi sadizm safa geldi mazoşizm





anlatamaz bu kutlu gelişi Guernicayı yaşayan bir Dürer bile 





-disleksidir zaman-





sonunda kazanmak varsa savaş diriltir devleti





ölmüş yaşamış önemli değil insan















Türkleri parçalayıp yutmanın tam vaktiydi tarihten silmenin tam vakti





bunun için karın tokluğuna günde 16 saat çalıştı vatan sever işçilerim





bunun için aralıksız mesai yaptı çok fedakâr dâhi makinelerim





daha çok savaş uçağı üretip büyük bir kârla sattım hemen her devlete





uçağın yanında tank hediye





her askere bir Mefistofeles





arttı satışlar Promosyon Tanrısı Prometheus sayesinde





servetime servet kattım





sözüm ona Müslümanların koruyucu meleği Türkler





yenilmiş İstanbul işgal edilmişti





düşünsenize eski dünyanın Sultanı yeni dünyada köle





tek başına bu bile değmez mi milyonların ölümüne





görmedim ben şimdiye dek böylesine kârlı bir ziyafet





görmemiştir eminim Tanrı da





İsanın eti gibi bandırdım paraları vişne reçeli tadındaki Türk kanına





daha I. Dünya Savaşı devam ederken planlamıştım II. Dünya Savaşını da





-nasıl yani deyip de ekonomik buhran yaşayan halklar gibi 





bunalıma girmeyin 





hakkımda kutsal kitaplar yazdı kapitalistler filmler çekildi





azıcık merak edin kaderinizi izleyin-





emrimdedir devletler, gizli Kutubum ben





ben veririm kralların maaşını





silah bende





ben belirlerim insanların yaşını –çılgınca-





tüm bu ürkütücü gücüme rağmen





yenik düştüm varlığı belli belirsiz kaygılara





anam var diye kandırma kendini çakıl taşı kadar öksüzsün yeryüzünde





babam var diye kandırma kendini asteroit kadar yetimsin gökyüzünde





elektromanyetik alan teorisinden bahsetmiyorum anla





herkes sınanıyor adem gibi bir boşlukla





acaba kibrim yüzünden ilkelerimden mi saptım





nükleer çalışmalara destek vermekle yanlış mı yaptım





böyle zihnimi uyuşturan materyalist şüphelerim var





üstelik Hitler gibi intiharın eşiğinde yaşıyor insanlar, tehlikeliler





hiç mi hiç güven vermiyor bana uzayda başıboş dolaşıyor 





maceraperest dünya





ah Yahova





olacak şey mi bu, tekniğin gücü mucizeyi aştı





kalmadı yaşama zevkim, tadım fena halde kaçtı





geç öğrendim, örgütlenmiş bilgiymiş bilim





niçin bunu kutsal kitabında söylemedin





ah Yahova –kendime mi sesleniyorum yoksa-





her an 40-50 milyon ölüm gelebilir başıma 





yakamdan düşmüyor gözlerini kan bürümüş bir paranoya





Türkün ruhu olabilir mi bu





yok sanmam çekik gözlü biri bu





Hiroşima bombalandığında ben çok korktum 





zulmün sonunu getirebilir





minicik bir





                    A  T  O  M



















Diğer Yazılar

































	

		
Bir yanıt yazın 
E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir